تبلیغات اینترنتیclose
پیچک ( فریدون توللی )
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

شبگیر !

 


شبانگه که مرغابی ، از مهر ِ جفت
خروشد به دامان ِ مرداب ها

دل از شور ِ دیدار ِ آن دلفروز
بشوراند از دیده ام خواب ها

فروزنده خونم ، به نیلی رگان
همیدون بجوشد ، بر پرتاب ها

سر آسیمه از بستر آیم فرود
شتابنده هر سو ، چو بی تاب ها

به جنگل درون ، بینم از هر کنار
به گلبرگ ها ، گرد ِ شبتاب ها

فرا پیش ِ پایم ، گریزان چو تیر
به آغوش ِ هر شاحه سنجاب ها

نپیموده گامی دو ، مانم ز راه
چو کشتی که افتد ، به غرقاب ها

یکی پرده بینم ، به افسون ِ شام
ز جنگل به گرد اندرش ، قاب ها

کشاند به خویشم ، در آ« خیرگی
چو رویینه چنگال ِ قلاب ها

بر آن صخره بنشسته ، در نور ِ ماه
بتی همچو تندیس ِ محراب ها

دهان تنگ چون غنچه ، در صبحدم
لبان سرخ ، بر سان ِ عناب ها

به پیش اندرش ، دلربا چشمه ای
درخشان چو غلتنده سیماب ها

در افتاده از چهر ِ جان پرورش
یکی سایه بر نیلگون آب ها

به پهلو برش ، آبشاری شگرف
به گردن برافشانده ، گرداب ها

بلورینه انگشت ِ عاجش ، به ناز
گشاینده از زلفکان ، تاب ها

به شیدایی از تن ، بر افکنده رخت
تهی ماند ساقش ، ز جوراب ها

تو گویی ، یکی قوی ِ سیمین تن است
به نیلینه استخر ِ مهتاب ها

رخش سیر نادیده ، گویم به خویش
فریدون تبه شد، به گرداب ها
 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 539

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

دوزخ جان

 


اندک اندک ، سال عمرم، دود شد
پیش ِ چشمم ، زندگی ، نابود شد

نوجوانی رفت و ، برنایی گذشت
 و آن بلورین عصر ِ شیدایی گذشت

بر دل ، آن باغ ِ خوش ِ پندارها
 خارها رست از حقیقت ، خارها!

رنج ِ تنهایی ، غم بی یاوری
 لرزه ها افکند ، بر خوشباوری !

 آنکه بر من ، چهر ِ بودایی گرفت
 با مسیح ِ دل ، یهودایی گرفت!

هر نقاب افکنده یاری ، شد ددی
 کینه توزی ، گمرهی ، نابخردی !

 هر که دیدم ، بر عقیدت ، پانهاد
همرهان را ، وقت ِ خفتن ، جا نهاد !

 حزب ، افسون بود و ، مسلک طیبتی
 جانفشانی ، شوخی ِ پر هیبتی !

 کم کمک ، آن پرده ها ، برچیده شد
 بعد ِ عمری ، دیدنی ها ، دیده شد

 تا چه ببینم ، پشت ِ این پنجاه و چار
با دلی ، بر درد ِ دانایی ، دچار

ای دریغا ! شادی از من دور شد
 تن فروکاهید و ، جان رنجور شد

 خود فریبی رفت و ، بینایی رسید
 ناشکیبی ، بر شکیبایی رسید

 دیگرم ، پروای ِ جان ِ خویش نیست
 خنده در من ، زهرخندی بیش نیست !

 ویژه ، کاندر خانه ، با این سرکشان
 دوزخی دارم به دل ، آتشفشان

گر حقیقت ، سر زند ، از گفت ِ من
 گفت ِ من ، آزرده دارد ، جفت ِ من !

 وآنکه باشد خون ِ من ، در پیکرش
چون فلک ، با من گران باشد سرش !

 تا نسازم تیره ، جان ِ پاک ِ خویش
خارپشتی می کنم ، در لاک ِ خویش !

 گر به سالاری ، گزینم بندگی
 وای بر من ، وای بر این زندگی !

 من دگر ، بر موج ِ این دریا کفم
خاندان را ، مهره ای ، بی مصرفم !

 گر خزان ، از شاخه ریزد ، برگ ِ من
کس نگرید ، ساعتی ، بر مرگ ِ من !
 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 564

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

بیگانه !

 


درافتاده ، بر دشت ِ پنجاه و اند
 من اینک ، یکی کوه تنهاییم !

سکوتم ، به آسوده جانی مگیر
که خون می چکد، از شکیباییم !

به همراه ِ این ، دلربا دختران
به گیتی ، زنم هست و ، کاشانه نیز

سخن سنج ِ دوران ِ خویشم ، ولی
 در آغوش ِ این خانه ، بیگانه نیز

زن ، از پشت ِ سی سال پیوند ِ عمر
 ندارد دگر ، تاب ِ تیمار ِ من !

 به بیزاری ، از من گریزد ، که هست
دل آزرده ، از رنج ِ دیدار ِ من

مسیحا ، گر آن لاشه سگ ، برستود
 به رخشنده الماس ِ دندان ِ او!

 به چندین هنر ، کان ِ عیبم هنوز
 چو بیند به من ، چشم ِ فتّان او

 گر این نکته ، دانستمی از نخست
که پیسوته ، پاداش ِ نیکی ، بدی است

 بر این ناسپاسی ، ببخشودمی
که بخشایش ، از کرده ی ایزدی است

همیدن غمینم ، کزان هر سه دخت
یکی نیست دیگر ، به فرمان من !

 گرش نوشدارو ، فرستم به مرگ
به دور افکند ، جام ِ درمان ِ من !

 بدان سرد و گرمی ، که از روزگار
 چشیدم ، درین عمر ِ پنجاه و اند

 درین خانه دیگر ، غریبم غریب
درین کلبه دیگر ، نژندک نژند!

 به بزمی ، که نامش بود ، زندگی
من ، آن مانده مهمان ِ بی عزتم !

 خدایا ! سرافرازیم ده ، به مرگ
مبادا ، به پستی کشد همّتم
 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 555

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

اوج ِ درد !

فرخای ِ هستی ، درین سال ِ عمر
خدا را ، چه بر دیده تنگ آیدم ؟

به هر دم ، بلایی عجب ، نو به نو
ازین چرخ ِ فیروزه رنگ آیدم

به گرگ آشتی ها ، چه بندم امید ؟
چو بر سینه ، زخم ِ پلنگ آیدم

فرا پیش ِ گورم ، کنون گو که بخت
عروسانه ، با ساز و چنگ آیدم !

چو آزاده ام ، رنج چندین سکوت
به گردن ، یکی پالهنگ آیدم

نخواهم دگر مهر ِ گردون ِ دون
به چشم ، اربتی شوخ و شنگ آیدم

" زمین " تا یکی هست و " مردم " یکی
چرا ، نفرت از روم و زنگ آیدم ؟

چرا زیر ِ این آسیا سنگ ِ دهر
به دل ، قهر ِ چین و فرنگ آیدم ؟

" جهان " موج درد است و من " اوج ِ درد "
مقامی نه ، تا کس به جنگ آیدم !

چو ، آن کاخ ِ آیینه ، کردم به شعر
سزد ، بر سر ، از کینه ، سنگ آیدم !

نه آنم ، که لافم ، بدین کام و نام
که از کار ِ بیهوده ، ننگ آیدم

چو مستم ز افسون ِ آن چشم ِ مست
چه حاجت ، به افیون و بنگ آیدم ؟

ستیزی ، نورزم به کس گر هزار
هماورد رویینه چنگ ، آیدم 1

و یا ، تا به موری دهم دانه ای
به سر ، تیغ ِ تیمور ِ لنگ آیدم

ولی ، تا تو بینی به من نقش ِ خویش
نخواهم ، بر آیینه زنگ آیدم

کنون ، کاندرین کوج ِ هستی ، مدام
هراس ِ نفیر ِ نهنگ آیدم !

کنون کز گذرگاه ِ پیری ، به گوش
خروش ِ درنگا درنگ آیدم !

کنون ، گرچه با کوچ ِ این کاروان
زهر گوشه ، تیر ِ خدنگ آیدم !

همان غمگسارم به اندوه ِ خلق
که نوشاب ِ شادی ، شرنگ آیدم!

شتاب ای فریدون به مردن رواست
گر آن مرگ ِ خوش بی درنگ آیدم !

 


  فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 514

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

جام ِ عمر


من آن پیر ِ پیمانه گیرم ، که نیست
 تن از تاب ِ سستی ، به فرمان ِ من

 به پنجاه و اند ، این گرانباده جام
 فلک هشته ، بر دست ِ لرزان ِ من

حریفان به لبخند و من در هراس
 هراسی ، که آتش زند جان ِ من

 گر این جام ِ می ، درکشم استوار
روا کی شود ، طعن ِ یایران ِ من !

 ور این می ننوشم ، خروشد سپهر
که واپس زدی ، دست ِ احسان ِ من

 من ، این عمر ِ افزون ، نخواهم به هیچ
که هیچ است ، آغاز و پایان ِ من

 همان به ، که پیمانه کوبم به سنگ
که آغوش ِ مرگ است ، درمان ِ من
 

 

 فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 521

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

گم کرده عمر !

 


بس که این هنگام و این هنگامه ماند
انتظارم کشت و دردم ، به نشد !

از کمین جویان ، خدنگی برنخاست
وز کمانداران کمانی ، زه نشد !

نیم ِ عمرم در ستیز آمد به سر
نیم ِ دیگر بر فنا شد ، درشکست

دور ِ گردون شوق ِ من در سینه کشت
دیو ِ افسون دست ِ من ، بر چاره بست !

جامه بر تن گر نباشد ، گو مباش
کس ندارد شکوه ، از بی جامگی!

بسته کامی را چه سازم با هنر ؟
ویژه در چرخشت ِ این خودکامگی

دشنه ها آبی نزد بر تشنه ها
- تا نپنداری ز کوشش تن زدیم -

غرقه در خونیم و رنجور از تلاش
مشت ِ رویین بس که بر جوشن زدیم !

بر هنرمندی چو من ، با این سکوت
زندگی مرگ است و مرگی بس دراز !

هر دمی بر جان ِ من آید غمی
همچو پیکانی که بارد از فراز

دل درین چاه است و بر بالای ِ چاه
از کمانداران ِ سلطان ، لشکری !

پا درین زندان ِ آزادی منه
ایکه آزادانه ، دور از کشوری !

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 624

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پیشک !

 


خوش بود خاطرم به تماشای ِ بودنش
و آن دلبرانه بر سر ِ مسند غنودش

چابک ز بام خانه فرو جستنش به زیر
و آن فرش ِ آستانه به سر پنجه سودنش

با آن زبان ِ سرخ تر از غنچه ، هر زمان
آلودگی ز مخمل ِ پیکر زدودنش

بر زانوان ِ من ، زدن از شوق ِ طعمه چنگ
وز پیش ِ دست ، لقمه به شادی ربودنش

تا شور و شوق ِ دل ، به نوازش فزون کند
بر عشوه های ِ خور خور ِ شیرین فزودنش

در خانه بانگ ِ گام ِ مرا ، نارسیده باز
با گوش ِ تشنه از سر ِ معبر شنودنش

بازیکنان به گرد ِ من ، از شور ِ خوشدلی
با حالتی ، که دل نتواند ستودنش

دیدن هزار راز ِ نهان ، در کنار ِ من
پس با زبان ِ بسته به من وانمودنش

با آن خدنگ ِ کودک ِ همسایه ، ای دریغ
اینک : منم به عالم و ، داغ نبودنش

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 605

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

کهربایی چشم ِ من ! ...

 


کهربایی چشم ِ من بود ، آنکه مرد
چون بر آمد ، آفتاب خاوری

چشم ِ خلقی خونفشان بر نعش ِ او
چشم ِ من خشکیده از ناباوری !

زیب ِ اندامش ، خزی چون پرّ زاغ
یا به بزمی ، پیکر جانانه ای

دوش ، با من در شبستان ، گرم ِ ناز
وین زمان ، با زندگی بیگانه ای

در نگاهش رازها بود ، ای دریغ !
چون فکندی چشم ِ خود ، در چشم ِ من

هر سکوتش ، جوششی ، با صد پیام
تا بر او ، هرگز نجوشد ، خشم ِ من

ای بسا شبها ، که آن شبرنگ ِ مهر
سر به دامانم فروهشتی ، به ناز

دست ِ من در گردنش ، با صد امید
ناز ِ من بر پیکرش ، با صد نیاز

چون ز شادی غوطه بر بالین زدی
از فسونش تازه کردی ، جان مرا

بانگ ِ او درگوش ِ من ، گلبانگ ِ عشق
چنگ ِ او پیوسته ، بر دامان مرا

شب چو شبگردان ، به بازی تا سحر
بامدادان ، خفته در کنجی ، خموش


با غمم در بی زبانی آشنا
با دلم از نکته دانی ، در خروش !

تشنه لب گشتی ، چو آن دلخواه ِ جان
جرعه ها نوشیدی از پیمانه ام !

وای بر من کاین زمان ، با مرگ ِ او
تشنه تر بر مهر ِ آن جانانه ام !

اینک او بیجان و ، از داغش دلم
چون یکی سرکنده مرغ ، از جست و خیز

نعش ِ او در کوی و ، در کویی دگر
با تفنگی طفل ِ شیطان ، در گریز !

کهربایی چشم ِ مخمل پوش ِ من
پیش ِ من جان بود و " پیشک " نام ِ او

بر فریدون ، خورخورش در زیر ِ دست
مرهمی بر جان ِ بی آرام ِ او !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 573

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

تازیانه ای بر خویش!

 


به پنجاه و شش سالگی ای دریغ
یکی تازه بر نای ِ خامم ، هنوز !

ز من نیست گامی دو ، تا مرگ و من
به مینا دلان ، سنگ ِ جامم هنوز !

عجب نیست ، گر رنجه کردم دلی
که آن شرزه ببر کنامم هنوز !

یکی نامه بی پاسخ از من گذشت
که ننگش سیه کرده نامم هنوز !

به تن ، گرچه بیمار بودم ، ولی
خجل ، بر جواب ِ سلامم ، هنوز !

" نویسنده " جان داد و ، من زان خطا
گرفتار ِ رنجی مدامم ، هنوز !


تلاقی کجا ؟ تا تلافی کنم
بوَد گرچه بر عرصه گامم هنوز

کیم من ؟ پشیمان ِ ناکرده مهر
که بر دیو ِ غفلت ، غلامم هنوز !

فرو مرد ، آن یار و من در غمش
جگرخواره نخجیر ِ دامم ، هنوز !

یکی کودکم دان به پیرانه سر
که بازیچه ی صبح و شامم هنوز !

بدان تجربت کی رسم ؟ کز غرور
کند سرکشی ، طبع ِ رامم ، هنوز

ز مهمیز ِ دوران چه خیزد ، که من
یکی باره ی بی لگامم ، هنوز !

به نابخردی ، اندر افتم به چاه
فلک ، گر نشاند ، به بامم هنوز !

خدایا ! مرا ، بر بدی ها مگیر
که بر نیکویی ، تشنه کامم ، هنوز !

فریدون منم ، نکته پرداز ِ درد
که خون می چکد ، از کلامم هنوز !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 482

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

بهمن

 


بهمن به سپید جامه ، رهپویان
چون تازه عروس ِ نیکبخت آید

مستانه در آن خرام ِ نازافشان
بر دشت و دمن کشیده رخت آید

بر کاج ِ زمردین به آرامی
برفش چون شکوفه ، لخت لخت آید

گویی ، پر ِ نسارن ، چو پروانه
بر تارک ِ نیلگون درخت آید

بس شاخه که در شکوه ِ خاموشش
بشکسته از آن درنگ ِ سخت آید

زاغان زده صف به پیش ِ آن خرگه
تا بانوی ِ بهمنی به تخت آید

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 609

صفحه قبل صفحه بعد