تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر اول
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

سایه های شب

 

جغد می خواند و کابوس ِ شب از وحشت ِ خویش
چشمها دوخته بر شعله ی شمعی بی نور

باد می غرد و می آورد آهسته به گوش
ناله ی جانوری گرسنه از جنگل ِ دور

آسمان تیره و سنگین چو یکی پاره ی سرب
می فشارد شب ِ هول افکن و بیم افزا را

می کشد دست ، شب تیره به دیوار ِ جهان
تا مگر باز کند " روزنه ی فردا " را

می خورد گاه ، یکی شاخه ی خشکیده به شاخ
وندر آن ظمت ِ شب می گسلد بند ِ سکوت

استخوان می شکند مرگ تو گویی ز حیات
یا تنی مرده ، تکان می خورد اندر تابوت

خسته از طول ِ شب و رنج بیابان ، شبگرد
رفته در پای یکی کلبه ی فرسوده به خواب

چپق از دست رها کرده و بس اختر ِ سرخ
که روان در کف ِ باتد است ز هر سو به شتاب

گاه ، آوای مناجات ِ ضعیفی از دور
می زداید ز دل ِ غمزده زنگار ِ فسوس

می کند پارس سگی بر شبحی هول انگیز
خفته ای می جهد از خواب ز گلبانگ ِ خروس

در پلاسی سیه ، آنجا به تبی گرم و سیاه
تن رها کرده و جان می سپرد بیماری

باد می نالد و در پت پت ِ غمگین ِ چراغ
سایه ی مرگ ، نمایان شده بردیواری

کودکی خفته ، ز رؤیای شگفتی در خواب
آنچه از دایه شنیدست ، به چشمش شده راست !

غولی آویخته دم بر در ِ غاری تاریک
می زند نعره که " این بچه ی لجباز کجاست !؟

گاه ، در خش خش ِ پر همهمه ی برگ ِ درخت
رهزنی می جهد از گوشه ی دیوار به زیر

مادری می پرد از گریه ی طفلی از خواب
کودکی می مکد آهسته ز پستانی شیر

می جهد گاه ، شهابی ز دل ِ سرد ِ سپهر
چون گمانی به دلی یا به سری سودایی

یا یکی قطره ی لغزنده و سوزان ِ سرشک
که تراوش کند از دیده ی نابینایی

در دل ِ تیره ی اصطبل ، ستوری رنجور
می کشد شیهه و سم می زند آهسته به خاک

هیکلی می رود از گوشه ی باغی تاریک
روبهی می جهد از روزن ِ گوری نمناک

گاه ، نالان ز بُن ِ کوچه ، گدایی بیدار
سرفه ای می کند از رفتن پایی موهوم

شیونی گرم به پا می شود از خانه ی دور
آتشی سرد برون می جهد از خنده ی بوم

دور ، آنجا به سر کوه ، یکی شعله ی سرخ
می زند چشمک و می افسردش گاه شرار

اهرمن بسته مگر دیده به تاریکی شب
یا ستاره ست که خون می دودش بر رخسار ؟

دختری ، گاه ز بی تابی ِ عشقی جانسوز
می شکافد دل ِ شب را به قدمهای خموش

سایه ای زیر ِ بلوطی کهن ، اندر خم ِ راه
دست می گیرد و می افشردش در آغوش

گاه ، زندانی ِ فرسوده ای از محنت و رنج
می کشد نیمشبان رشته ی ناقوس ِ سکوت

می رود شیون ِ ماتم زده ای تا به سپهر
می شود زاری ِ دلسوخته ای تا ملکوت

شاعری ، در بر ِ شمعی ، سر ِ شوریده به دست
می زند خط به سر ِ بیتی و می خواند باز

چشم ِ افسونگری از موج ِ غم آلود ِ خیال
می درخشد به ضمیرش ، چو یکی چشمه ی راز

گاه ، آهنگ ِ غم انگیز ِ سه تاری آرام
می کند قصه ز بیتابی ِ دلباخته ای

یا که در شرشر ِ خواب آور ِ جوی از سر ِ بید
می زند نغمه به تاریکی ِ شب فاخته ای

در یکی حجره ی آراسته ، در نور ِ بنفش
سیر و آسوده فروخفته توانگر به پرند

لیک در حسرت ِ نان ، گرسنه ، بر توده ی کاه
جوع ، دل می گزدش در شب ِ تاریک و بلند

گاه ، شیطان ز سیه کاری ِ خود سر خوش و مست
دل تهی می کند از قهقهه ای ناهنجار

رعد می غرد و می پیچدش آواز به کوه
برق می خندد و می ریزدش از خنده شرار

نرم نرمک ، ز درخشندگی ِ اختر ِ صبح
می رود مستی و می کاهدش از رونق و تاب

می شود سینه ی شب باز ، چو دودی ز نسیم
می شود پرده ی غم دور ، چو بادی ز سراب

ناگه از کوره ی خورشیدیکی اخگر ِ سرخ
می پرد موج زنان بر سر ِ کهسار ِ کبود

کبک می خواند و شب می رود آهسته به راه
صبح می خندد و قو می رود آهسته به رود

 

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر اول, | بازديد : 1322

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

مهتاب

 

در زیر ِ سایه روشن ِ ماه ِ پریده رنگ
در پرتوی چو دود ، غم انگیز و دلربا

افتاده بود و زلف ِ سیاهش به دست ِ باد
مواج و دلفریب

می زد به روشنایی ِ شب ، نقش ِ تیرگی
می رفت جویبار و صدای ِ حزین ِ آب

گویی حکایت ِ غم ِ یاران ِ رفته داشت
وز عشق های ِ خفته و اندوه ِ مردگان

رنجی نهفته داشت
در نور ِ سرد و خسته ی مهتاب ، کوهسار

چون آرزوی ِ دور
چون هاله ی امید

یا چون تنی ظریف و هوسناک در حریر
می خفت در نگاه

وز دشتهای ِ خرم و خاموش می گذشت
آهسته شامگاه

او ، آن امید ِ جان ِ من ، آن سایه ی خیال
می سوخت در شراره ی گرم ِ خیال خویش

می خواند در جبین ِ درخشان ِ ماهتاب
افسانه ی غم ِ من و شرح ِ ملال ِ خویش

 

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر اول, | بازديد : 442

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

عشق ِ رمیده

 


در پای آن چنار ِ کهن ، کز بسی زمان
سر بر کشیده یکه و تنها میان دشت

عشقی رمیده ، رفته ز افسردگی به خواب
غمگین ز سر گذشت

غوغا کنان ، گروه ِ کلاغان به شامگاه
سوی ِ درخت ِ گمشده پرواز می کنند

پر می زنند و از پی ِ خواب ِ شبانگهان
آواز می کنند

شب می رسد گرفته و سنگین نفس ز دور
سوسو زنان ، ستاره نظر می کند به خاک

وندر سکوت ِ شامگهان ، ژرف حالتیست
آرام و سهمناک

گهگاه ، از میانِ یکی ابر ِ تیره رنگ
برقی به چشم می رسد از کوهسار ِ دور

وز گوشه ی سیاه ِ یکی دخمه سایه ای
سر می کشد ز گور

آنجا ، کنار ِ قلعه ی ویران و دوردست
افروختست دختر ِ شبگرد ، آتشی

او خود به خواب رفته و نالان بگرد ِ او
روح ِ مشوشی

باد از فراز ِ کوه ، خروشان و تند خیز
می افکند به خاک ، چنار ِ خمیده را

می پیچدش به شاخه و بیدار می کند
عشق ِ رمیده را

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر اول, | بازديد : 393

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

مریم

 

در نیمه های شامگهان ، آن زمان که ماه
زرد و شکسته ، می دمد از طرف ِ خاوران

استاده در سیاهی ِ شب مریم سپید
آرام و سرگران

او مانده تا که از پس ِ دندانه های کوه
مهتاب سرزند ، کشد از چهر ِ شب نقاب

بارد بر او فروغ و بشوید تن ِ لطیف
در نور ِ ماهتاب

بستان به خواب رفته ومی دزدد آشکار
دست ِ نسیم ، عطر ِ هر آن گل که خرّمست

شب خفته در خموشی و شب زنده دار ِ شب
چشمان مریم ست

مهتاب ، کم کمک ز پس ِ شاخه های بید
دزدانه می کشد سر و می افکند نگاه

جویای مریمست و همی جویدش به چشم
در آ شب ِ سیاه

دامن کشان ز پرتو ِ مهتاب ، تیرگی
رو می نهد به سایه ی اشجار ِ دوردست

شب دلشکست و پرتو ِ نمناک ِ ماهتاب
خواب آورست و مست

اندر سکوت ِ خرم و گویای بوستان
مه موج می زند چو پرندی به جویبار

می خواند آن دقیقه که مریم به شستشوست
مرغی ز شاخسار

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر اول, | بازديد : 600

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پشیمانی

 

از گذشت ِ زمان ، گونه پرچین
خاطر از گردش ِ دهر خسته

برف ِ پیری ، نشسته به گیسوت
دل ز آسیب ِ دوران شکسته

دامن ِ خوشدلی رفته از دست
طایر ِ شادی از دام جسته

از جوانی ، نمانده به جز یاد
رشته ی آرزوها گسسته

در شب ِ تار و سرد ِ زمستان
در کنار ِ بخاری نشسته

غرقه در خاطرات ِ جوانی
لب خموش از سخن دیده بسته

کودکانت به بازی در اطراف
گه پراکنده گه دسته دسته

می کنی یاد ِ برنایی خویش
یاد ِ دوران ِ زیبایی خویش

غرقه در بحر ِ فکری که ناگاه
گرم و گیرا ، ز ایوان ِ خانه

ناله ای خیزد از سینه ای ریش
نغمه ای دلکش و عاشقانه

خادم ِ خوبروی ِ جوانت
زار و افسرده بر آستانه

زیر ِ لب ، خواند از دفتر ِ من
با صدایی حزین ، این ترانه

" قلب من طایری خسته بالست
دور افتاده از آشیانه

دیده بس جور و آسیب ِ گردون
خورده بس تیر ِ غم از زمانه

اوفتاده به دام ِ تو صیاد
کت ِ نباشد ز خوبی نشانه

ذره ای مهر اندر دلت نیست
هست بیداد ِ تو بیکرانه

رحمتی کن بر احوال ِ زارم
سوختم ، سوختم ، بی قرارم !"

گردد از آن حزین ناله ی گرم
خاطرات ِ تو از خواب ، بیدار

زیر ِ خاکستر ِ سرد ِ نسیان
قلب ِ گرم ِ تو گردد شرر بار

چون به یاد آری از عشق ِ پیشین
اشکت آهسته ریزد به رخسار

گردی از کرده ی خود پشیمان
کز چه راندی به من جور ِ بسیار

کز چه ام راندی از درگه ِ خویش
نا امیدم نمودی ز دیدار

لیک ، بی حاصلست آه و افسوس
عشق ِ رفته ، نگردد پدیدار

رانکه پیری ، دل ِ من فسرده ست
وز تو سرسبزی ِ حسن برده ست .

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر اول, | بازديد : 463

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

رها
....

قصیده

 

کیست این دلبر غارتگر یغمایی ؟
که بر آشفته دل شهر به شیدایی

شهره در شنگی و شنگولی و سرمستی
فتنه در خوبی و زیبایی و رعنایی

پارسی گوی و برخ چون مه " پاریسی "
آتشین خوی و ببر چون بت بودایی

گاه در کسوت ترکان سمرقندی
گاه در صورت خوبان بخارایی

گاه عینک زده بر دیده ی شهر آشوب
پالک قرتی شده و جلف و اروپایی

گاه پیژامه به تن کرده و استاده ست
لب آن باغچه با " کفشک سرپایی "

گاه بربسته به شوخی به کمر زنار
تنگ بر شیوه ی شوخان کلیسایی

گاه ، مردانه به پا کرده یکی شلوار
همچون در صومعه طفلان برهمایی

گه به تنبان لری دست فشان از شوق
گرم چوبی شده در لحن نکیسایی

چشم بر نقد روان دوخته بس مشتاق
همچو بر وجه سند ، ناظر دارایی

قد سروش به سیه جامه چنان ماند
که به تاری و بلندی شب یلدایی

لب لعلش ، به فسون مهر فراموشی
زده بر معجز انفاس مسیحایی

برده صد بار به خواری گرو از سنبل
زلف بورش به پریشانی و بویایی

عطر گیسوی سمن بوی دلاویزش
طعنه ها بر زده بر سوسن صحرایی

نرگس از شیوه ی چشمان فسون بارش
شرمسار آمده از مستی و شهلایی

هربا چشم و سبکروح و سبک رفتار
چون به هنگام طرب دلبر ترسایی

مست و سرمست ، چو بر رقص خوش امواج
صبحدم غنچه ی نیلوفر دریایی

گردن و سینه اش از لطف بدان ماند
که بتی عاج نراشند به زیبایی

گفت شیرین هوس بخش نمک بیزش
سخت جانبخش تر از نغمه ی لالایی

چون در آید به سرود از سرسر مستی
دل خلقی بفریبد به خوش آوایی

نقد جان می برد از هستی مشتاقان
سال سیمیتش در آن دامن مینایی

در همه شهر دلی نیست که این سرمست
نر بوده ست به کشی و دلارایی

کسی ندیدم که بر این لعبت شیرینکار
تنها ده ست به حسرت دل سودایی

به فسون ، جذبه ی دیدار دل انگیزش
باز گردانده دل پیر به برنایی

ای بسا خاطر آشفته که از مستی
به کمندست در آن زلف چلیپایی

کیست ، این کیست که این گونه به دلبندی
از من خسته ربوده ست شکیبایی

آفتابست مگر ، کز نگهش اینسان
مردم دیده فرو مانده ز بینایی

یا مگر زهره ی زیباست که همچون روح
به زمین آمده از عالم علیایی

یا که خود آینه ی صنع خداوندیست
که چنین هوش فریبست و تماشایی

یا مگر صورت جان پرور امدیست
که برون آمده از شکل هیولایی

راز او کس به خرد ، در نتواند یافت
که وجودیست فسونکار و معمایی

دل نیارم که از آن طرخ بدارم باز
که برآورده سر از شوق به رسوایی

غارت اینست ، دریغا که سمر گشته ست
غارت ترکمن و " نهضت قشقایی "

فتنه اینست ، فسوسا که هدر بوده ست
فتنه ی رومی و چنگیزی و جغتایی

خون مخلوق چو این ترک نیفشانده ست
هیچ رویین تن مرد افکن هیجائی

وای از آن صورت دلبند به شیرینی
آه از آن قامت طناز به والایی

گر به بازار بدینگونه خرام آرد
خلق وامق کند از صورت عذرایی

نرخ شکر شکند گر نفسی از لطف
قیمت مشک بدان طره فرود آرد

خاک بیزد بسر عنبر سارایی
وزدم مهره ی مهرش به فسون چون برگ

نان در افتد ز بر تخته ی نانوایی
پیش گیسوی سمن سای دلارایش

یاسمن کیست که آید به سمن سایی
شهد در کام خلایق چون شرنگ افتد

گر نهد پای بدان دکه ی حلوایی
گلشکر کیست که با او زند از خوبی

لاف شیرینی و همسنگی و همتایی
اوست شاه دل و با حسن وی این خوبان

دلقکانند و عروسان مقوایی
اوست خورشید سپهر دل و من مشتاق

بسته بر طلعت او دیده ی حربایی
باده جز خون دل خویش نپیماید

آنکه شد خسته در این بادیه پیمایی
بام تا شام کشد ناله ز ناکامی

شام تا بام کند گریه ز تنهایی
دل مجنون من ای بس که به شور آورد

آن جمال خوش و آن طلعت لیلایی
نه چنان ریخت بنای دل من بر خاک

که مرمت کندش قدرت انشایی
ای خوش آن روز که از فر و شکوه بخت

بود در خانه ی عزلت دل هر جایی
نقد دل بود به دست من و عقل من

پاسبان بود بر این مکنت و دارایی
نه چو امروز که بگسسته عنان هر سو

می رود خاطر سرگشته به خود رایی
نقد می بخشد و خرسند که در فرجام

سودها خفته در آن وعده ی فردایی
روز دیگر چو پی وصل و طلب خیزد

سخت حاشا کند آن دلبر حاشایی
بارها گفته ام ای دل به عبث مگریز

در سلامت شو و خوشنامی و دانایی
من ندانم که چه بوده ست و چه خواهد بود

گیرمت دامن مقصوذ به چنگ افتاد
یار آسوری و سیمین بر جلفایی

" یا گرفتی به طرب زلف بتی سرمست
گوش بر نغمه ی " محجوبی " و طاطایی "

تو نئی حاتم و حاتم اگر اینسان بود
کی توانست شدن شهره به یکتایی

آزمودند ، دمی بیش نخواهد ماند
عزت یوسفی و حسن زلیخایی

تو ادیبی و بسی فایده باید جست
زین سخندانی و دانایی و ملایی

نه گدایی تو ، به بیهوده منه از دست
حشمت برتری و شوکت پاشایی

در هر مصطبه بر خاک چه خسبی زار
تو که داری بدرون خرگه دیبایی

به هوس بنده ی هر شوخ نباید گشت
سروری جوی و گرانسنگی و آقایی

نخ یک لات بسنجش چو قصیر افتاد
چه بری سود ز دولایی و سه لایی

باز بینم که شرر می کشدم از جان
شعله ی عشق چنان آتش سینایی

کیست این فتنه خدا را که به قتل دل
بر کشیده ست کمر ترکش جوزایی

تاخت بر جان من آورده به تردستی
بند بر هوش من افکنده به جولایی

دل چون موم ، در این معرکه معلومست
که چه ها بیند از آن پنجه ی خارایی

نه عجب گر رود از دست غمش از یاد
حرمت دایگی و منزلت دایی

الفت خویشی و بر غیر وی اندیشی
مایه ی مادری و پایه ی بابایی

یا در افتد به سیه چال و غم و حرمان
مرغ خوشخوان دل از اوج ثریایی

پیش او خاک ره و باد سبکبارست
قهر چنگیزی و سرپنجه یاسایی

هر طرف سخت و سبکبار همی چرخد
همچو بر محور رویین در لولایی

نام آن دلبر عیار نیارم گفت
که بلاییست شرر گستر و یغمایی

اینقدر هست که بر گردن من از مهر
تاری افکنده از آن گیسوی خرمایی

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر اول, | بازديد : 483

صفحه قبل 1 صفحه بعد