تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر دوم
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پندارها

 

پنداشتم که این دل ِ غم فرسود
مردست و دیگرش تب و تابی نیست

پنداشتم که پیک ِ جوانی را
دیگر توان ِ شور و شتابی نیست

پنداشتم گذشته سرابی بود
و آینده نیز شاخه ی بی بارست

وان عشقها که شهپر ِ جان می سوخت
خاکستری ز خرمن ِ پندارست

پنداشتم جهان ِ سبک رفتار
بازار ِ گرم هرزگی و خامیست

وین روز و شب که زندگیش خوانند
زنجیر ِ نامرادی و ناکامیست

پنداشتم که زیر و بم ِ امّید
دیریست تا به سینه ی من مردست

وان دلفروز گلبن ِ شادی بخش
پژمرده شاخسارش و افسردست

پنداشتم دلی که به حسرت سوخت
بر رنج ِ عشق ، ره نگشاید باز

وان آرزوی تشنه ی رامش سوز
تابم به چیرگی نرباید باز

دردا که هر چه بر دل ِ خونین رُست
شاخ ِ فریب و خوشه ِ رؤیا بود

وان ساحل ِ مراد ، چو دیدم باز
گرداب ِ عشق و پهنه ی دریا یود

چشم ِ تو ای ستاره ی بخت آویز
زد شعله بر سراسر ِ پندارم

وز خواب ِ سردمهری و بیزاری
بیدار کرد و سوخت دگر بارم

 

 فریدون توللی


 

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 205

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

کارون

بلم ، آرام چون قویی سبکبار
به نرمی بر سر ِ کارون همی رفت

به نخلستان ِ ساحل ، قرص ِ خورشید
ز دامان ِ افق بیرون همی رفت

شفق ، بازیکنان در جنبش ِ آب
شکوه ِ دیگر و راز ِ دگر داشت

به دشتی بر شقایق ، باد ِ سر مست
تو پنداری که پاورچین گذر داشت

جوان ، پاروزنان بر سینه ی موج
بلم می راند و جانش در بلم بود

صدا سر داده غمگین ، در ره ِ باد
گرفتار دل ِ و بیمار ِ غم بود

" دو زلفونت بود تار ِ ربابم
چه می خوای ازین حال ِ خرابم

تو که با ما سر ِ یاری نداری
چرا هر نیمه شو آیی بخوابم "

درون ِ قایق از باد ِ شبانگاه
دو زلفی نرم نرمک تاب می خورد

زنی خم گشته از قایق بر امواج
سر انگشتش به چین ِ آب می خورد

صدا ، چون بوی ِ گل در جنبش ِ باد
به آرامی به هر سو پخش می گشت

جوان می خواند و سرشار از غمی گرم
پی دستی نوازش بخش می گشت :

" تو که نوشُم نئی نیشُم چرایی
تو که یارم نئی پیشُم چرایی

تو که مرهم نئی زخم ِ دلم را
نمک پاش ِ دل ِ ریشم چرائی "

خموشی بود و زن در پرتو ِ شام
رخی چون رنگ ِ شب نیلوفری داشت

ز آزار ِ جوان دلشاد و خرسند
سری با او ، دلی با دیگری داشت

ز دیگر سوی ِ کارون زورقی خُرد
سبک ، بر موج لغزان ِ پیش می راند

چراغی ، کور سو می زد به نیزار
صدایی سوزناک از دور می خواند

نسیمی این پیام آورد و بگذشت :
" چه خوش بی مهربونی از دو سربی "

جوان نالید زیر ِ لب به افسوس :
" که یک سر مهربونی درد ِ سر بی "

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195-2.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 758

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

ویرانه ی امید

 

به ناز ، تکیه بر آرنج و سر خمیده به دست
نشسته بود و بر او دیده بسته من ببه نیاز

دو گوش بر من و من خیره اندر آن سر ِ زلف
ز نیمه رفته شب ما به گفتگوی ِ دراز

درون مجمر ِ سوزان ، چو لاله ، اخگر سرخ
شکفته می شد و می سوخت در شراره ِ خویش

دو چشم ِ من به رخش گرم و او به شعله ی گرم
سپرده چشم و فرو رفته در نظاره ی خویش

غروب ِ زهره ی تابنده بود و خنمده ی صبح
فروغ ِ تش رخشان به چهر ِ گلنارش

و یا چو غنچه ی نیلوفری که دست ِ نسیم
سپیده دم کند از خواب ِ ناز بیدارش

به زیر ِ گردن ِ او ، سایه های درهم ِ زلف
گره گره ، ز هم آهسته باز می گردید

خیال بود تو گفتی که در چهان ِ امید
به جستجوی ِ نهانگاه ِ راز می گردید

من آرمیده گرفتار و مست و باده به دست
میان ِ نکهت ِ مستی فزای ِ نرگس و عود

نگاه ِ او به من و ، ای بسا شکوفه ی مهر
که می شکفت در آن دیدگان ِ اشک آلود

گذشته با همه تلخی و شادکامی و رنج
در آن نگاه ِ گریزنده خودنمایی داشت

به هست و نیست ، عیان بود از آن دو چشم ِ سیاه
که دل بر آتش ِ سوزنده ی جدایی داشت

من از شراره ی او گرم و آن ستاره ی بخت
بسوز ِ خویش فرو رفته در فسوس و ملال

ز بی قراری ِ دل ، خسته جان و غم فرسود
بیار ِ رفته و یاد ِ گذشته بسته خیال

فروغ بود و صفا بود و صبح ِ دولت بود
دریغ و درد که راهم به قلب ِ خسته نداد

ربود هوشم و سرگشته ز آشیانم کرد
دل شکسته به این یار ِ دلشکسته نداد

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195-2.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 293

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

ناآشنا پرست

 

در سنگلاخ ِ تیره و تاریک ِ زندگی
در این دُرُشتناک بیابان ِ پر هراس

می آیدم هماره ز سویی نهان به گوش
آوای ِ آشنای ِ یکی یار ِ ناشناس

آوای ِ دلربای ِ زنی ، چون طنین ِ جام
کز ژرفنای ِ شام می خواهد مدام می خواند به نام

می جویدم به کام و نمی یابمش به کام
بیچاره من بهر که دل آویختم به مهر

روزی دو سوخت جانم و پنداشتم که اوست
دردا که ناسپرده دو گامی به نیم راه

دیدم سراب چشمه ی جوشان ِ آرزوست !
آوای ِ کیست این ، که گرانبار و خسته گام

می خواندم به خویش و نمی ماند از خروش ؟
آیا کیست در پس ِ این پرده ِ امید ؟

یا بانگ نیستیست که می آیدم به گوش ؟
گمراه و بی پناه

در کور سوی ِ اختر ِ لرزان ِ بخت خویش
سرگشته در سیاهی ِ شب می روم به راه

راه ِ دیار ِ مرگ راه ِ جهان ِ راز
راهی که هیچ رفته از آن ره نگشته باز !

باز از درون ِ تیره ی آن جاودانه شام آن آشنا سروش
آن شادمانه بانگ ِ دلاویز ِ شب نورد می پیچدم به گوش


لیکن دگر ازین دل ِ نا آشناپرست یادی به جز غبار
باقی نمانده بر رخ ِ شاداب ِ روزگار !

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 401

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

آرزوی گمشده

 

ماه ، دل افسرده ، در سکوت ِ شبانگاه
بوسه ی غم زد به کوهسار و فرو رفت

چهره ی او بود گوئیا که غم آلود
رفت و ندانم چها که بر سر ِ او رفت

سایه فزونی گرفت و دامن ِ پندار
رفت بدانجا که بی نشان و کران بود

رفت بدانجا که خنده مستی ِ غم داشت
رفت بدانجا که اشک بود و خزان بود

خسته ز آوارگی ، به دره ی تاریک
سر به سر ِ صخره کوفت بد و بنالید

چون دل آواره بخت ِ من که هوسناک
روی بهر آستان نهاد و بنالید

راست ، تو گفتی نگاه ِ دوزخیان داشت
دیده ی اندوهبار ِ اختر ِ شبگرد

یا غم ِ آیندگان ِ خاک همی دید
کاین همه افسرده بود و خسته و دلسرد

من به شب ِ تیره بسته دیده ِ افسوس
مست ، در اندیشه های غمزده بودیم

پنجره بگشاده بر سیاهی ِ شبگیر
در پیری آن آرزوی گمشده بودم

باد بتوفید و ناگهان ز دمی سرد
شمع خموش گرفت و کلبه بیفسرد

خش خش ِ آرام ِ پایی از گذر ِ باغ
روی به ایوان نهاد و حاقه به در خورد

خاستم از جا هراسناک و سبکخیر
کلبه سیه بود و باد در تک و پو بود

کیست ؟ در آن تیرگی دو بازوی پر مهر
گرم و سبک حلقه زد به گردنم او بود

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 282

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

اندوه ِ شامگاه


 

کیست این مرده که در روشنی ِ شامگهان
تکیه دادست بر آن ابر و نشستست به کوه

بسته از دور به جای دادن ِ خورشید نگاه
عوز گرانباری ِ خاموش ِ طبیعت به ستوه

خیره بر زردی ِ شادی کش و دلگیر ِ غروب
زار و افسرده فرورفته در اندیشه ی گرم

پای آویخته از کوه و در آن توده ی برف
استخوان می کشدش شعله و می سوزد نرم

سینه دادست تهی چون قفسی در ره ِ باد
آرزومند ِ دلی تا کشد از سینه خروش

لیک دیریست که در سردی و خاموشی ِ مرگ
دلش از کار فرومانده و خون مانده ز جوش

راست ، چون روزنی از مرگ به غوغای ِ حیات
دنده هایش ز دل ِ ابر ، پدیدست به چشم

باد ، می توفد و در هر نفسش بر سر و روی
برف می بارد و می آردش آزرده به خشم

خسته از مرگ ، در اندیشه ی مرگیست که باز
بار ِ اندوه فرو گیردش از تیره ی پشت

رنجه از زیر و بم موج ِ گریزان ِ فنا
دست می ساید و بر جمجمه می کوبد مشت

قرص ِ خورشید ، چو شمعی بدم ِ بازپسین
نرم ، در شعله ی خود می سپرد جان به فسوس

آفتاب از سر کهسار چنانست که روز
در گذرگاه ِ شب ، آئیخته باشد با فانوس

او نشستست همانگونه بر آن توده ی برف
بسته از خلوت ِ تاریک ِ افق دیده به نور

یاد می آورد از تلخی ِ جان دادن ِ خویش
اندر آن نیمه ی پاییز ، در آن جنگل ِ دور

می کشد آه ، ولی دیر زمانیست که آه
منجمد گشته و افسرده در آن سینه ی سرد

می زند بانگ ، ولی حنجره ای نیست که بانگ
زان به گوش آید و تسکین دهدش آتش ِ درد

روز رفتست و یکی پرتو ِ نارنجی ِ گرم
راه گم کرده و تابیده بر آن ابر ِ کبود

می درخشد شفق از آبی ِ غمگین ِ سپهر
همچو نیلوفر ِ نو خاسته بر ساحل ِ رود

سایه ای گمشده ، در جستجوی پیکر ِ خویش
می رسد خسته و می ایستد آنجا به درنگ

می رود مرده که در بر کشدش از سر ِ شوق
لیک می لغزد و می اوفتد از قله به سنگ

چون سبویی که در افتد ز کف ِ باده پرست
لندش از بند جدا می شود از لغزش ِ گام

می رمد سایه و در تیرگی ِ سرد ِ سپهر
شب فرو می کشدش همچو یکی قطره به کام

مرده ، مردست و کنون بر سر آن غمزده کوه
استخوانیست پراکنده از و بر سر ِ برف

آرزوئیست که جوشیده ز ناکامی ِ سرد !
انتظاریست که تابیده ز تاریکی ِ ژرف

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 284

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

دور

 

دور ، آنجا که شب فسونگر و مست
خفته بر دشتهای ِ سرد و کبود

دور ، آنجا که یاسهای سپید
شاخه گسترده بر کرانه ی رود

دور ، آنجا که می دمد مهتاب
زرد و غمگین ز قله ی پربرف

دور ، آنجا که بوی سوسنها
رفته تا دره های خاموش و ژرف

دور ؛ آنجا که در نشیب ِ کمر
سر به هم داده شاخه های تمشک

دور ؛ آنجا که چشمه از بر ِ کوه
می درخشد چو دانه های ِ سرشک

دور ، آنجا که رازهای نهان
خفته در سایه های جنگل ِ دور

دور ، آنجا که در آن جزیره که شب
اشکها می چکد ز چشم ِ گناه

دور ، آنجا که سرکشیده به ناز
شاخ ِ نیلوفر از میان ِ گیاه

دور ، آنجا که مرغ ِ خسته ی شب
دم فرو می کشد ز ناله و سوز

دور ، آنجا که بوسه های سحر
میخورد بر جبین ِ روشن ِ روز

اندر آنجا در آن شکفته دیار
در جهان ِ فروغ و زیبایی

با خیال ِ تو می زنم پر و بال
از میان ِ سکوت و تنهایی

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 294

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

باستان شناس

 

در ژرفنای خاک ِ سیه ، باستان شناس
در جستجوی مشعل ِ تارک ِ مردگان

در آرزوی اخگر ِ گرمی به گور ِ سرد
خاکستر ِ قرون ِ کهن را دهد به باد !

تا از شکسته های یکی جام
یا گوشواره های یکی گوش

یا از دو چشم ِ جمجمه ای مات و بی نگاه
گیرد سراغ ِ راه

بیرون کشد زیاد ِ فراموشی ِ سیاه
افسانه ِ گذشت ِ جهان ِ گذشته را

وز مردگان به زنده کند داستان ِ غم
بی اعتنا به تربت ِ گلچهرگان ِ خاک

بر استخوان ِ پیر و جوان می زند کلنگ
تا در رسوب ِ چشمه ِ خشکیده ی حیات
یابد نشان قطره ی وهمی به گور ِ تنگ

ناگاه خیره کژدمی از گوشه ی مغاک
از دنگ دنگ تیشه هراسان و خشمناک

سر می کشد ، ز جمجمه ای شوم و دلگزای
می تازدش به هستی و می دوزدش به جای

لختی دگر به دخمه ی تاریک و پر هراس
کفتار می خورد ز تن ِ باستان شناس !

 

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر دوم, | بازديد : 913

صفحه قبل 1 صفحه بعد