تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر سوم
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

دخمه ی راز

 

پنهان به کنج ِ کشور ِ هستی
در تنگنای ِ سینه ، سرائیست

کز وحشت ِ سکوت در آنجا
هرگز نه جنبشی ، نه صداییست

غمناک ، تیره ، سرد ، گرانبار
در بهت ِ خود فرو شده خاموش

چون دخمه های بسته که گشتست
از یاد ِ روزگار ، فراموش

هر گوشه ، مات و غمزده جغدی
دَم در کشیده چون بت ِ پولاد

چشمان ِ سرخ ِ او به سیاهی
رخشنده همچو کوره ی حداد

در سایه های نمزده خفاش
بر سقف ، جانسپرده نگونسار !

افسرده سوسمار به دهلیز !
خشکیده عنکبوت به دیوار!

افکنده پوست افعی و دیریست
کز وی دگر به دخمه اثر نیست

نقشی به جا نهاده و کس را
زان نقش ِ هولناک ، خبر نیست !

بس گورها که بسته دم از گفت
در آن سیاه دخمه ی نمناک

تابوتها که در دل ِ هر یک
رازی نهفته موحش و غمناک !

بس آرزو که خفته جوانمرگ
در زیر ِ خاک ِ تیره ی افسوس

مرگ آرمیده بر سر ِ تابوت !
هول آرمیده در دل ِ کابوس!

این دخمه چیست ، دخمه ی رازست ؟
یا بارگاه ِ اهرمنست این ؟

این خجله ی دلست خدا را ؟
یا گور عشق های منست این ؟

هر شب امید ِ غمزده ، آرام
سر می کشد به این دل ِ بی نور

در نور ِ شمع ِ خاطره ، پویان
خم می شود به سینه ی هر گور

می خواند ز فسانه ی هر سنگ
نامی ، ز عشق ِ گمشده نامی!

می گیرد از کتیبه ی هر گور
از همرهان ِ رفته پیامی !

این آن دو زلف ِ بور ِ دلاراست !
این آن لبان ِ گرم ِ هوس خیز !

این آن نگاه ِ تند ِ شرر بار !
این آن نگار ِ شوخ ِ دلاویز !

اینست آن گناه که یک چند
پنهان به سینه ماند و به گِل رفت

اینست آن هوس که به ناگاه
نابرده دل ، به دخمه ی دل رفت !

دردا کز آن میانه یکی نیست
تا سر برآورد به جوابی !

در گور ِ سرد ِ خود همه آرام
در خواب رفته اند و چه خوابی !

می ایستد امید ، به افسوس
وز درد ، ناله می کند آرام

جوشیده مغز و تند و سبُک هوش
می سوزدش نهاد ، به فرجام

فریاد می کشد ز دل ِ تنگ :
" ای عشق های مرده کجایید ؟"

می پیچد آن صدا به دل ِ سنگ
" ای عشق های ِ مرده کجایید ؟ "

لرزنده از نهیب ِ خود آنگاه
نومید و خسته می رود از هوش

می گردد از پِیَش به دَمی چند
فانوس ِ گرم ِ خاطره خاموش

در دخمه همچنان به سر ِ سنگ
بنشسته جغد چون بت ِ پولاد

دیریست تا به ظلمت ِ سرداب
در گوش ِ هول ، گمشده فریاد

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر سوم, | بازديد : 250

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

مرگ ِ عفیفی

 

 

یادت به خیر ، ای پدر ، ای رهبری که مرگ
کوتاه کرد پای ِ تو از کاروان ِ ما

کانون ِ عشق بودی و سر منزل ِ امید
درمان ِ درد و همدم ِ روز و شبان ما

چون آفتاب ِ زرد و غم انگیز ِ شامگاه
رفتی و چون شفق ، دل ِ یاران به خون نشست

غم ، سایه ریخت بر دل و از رفتنت به جان
گویی غبار ِ تیره و سرد ِ قرون نشست

پیوندها به مرگ ِ تو بگسست و نامراد
هر یار ِ دلشکسته ، فرا شد به گوشه ای

پاشید زار و گشت لگدکوب ِ روزگار
هر چا که بود از تو و مهر ِ تو خوشه ای

وایا به حال ِ زارِ تو ، وایا که همچو شمع
یک عمر سوختی و کست اعتنا نکرد

یک عمر سوختی که ننالد کسی ز رنج
یک عمر سوختی که نسوزد دلی ز درد

یک عمر سوختی و بیاموختی که جور
تقدیر ِ چرخ و مصلحت روزگار نیست !

وان بینوا که مرده به ویرانسرای ِ فقر
جز کشته ی شقاوت ِ سرمایه دار نیست !

یک عمر سوختی که به این خلق ِ بت پرست
روشن کنی که خدمت ِ بت از سیه دلیست

وین فتنه ها که می رود ز ناکسان به خلق
محصول بردباری و سستی و کاهلی ست

دردا! که پند ِ گرم ِ تو در این گروه ِ سرد
با آن سخنوری ، سرمویی اثر نکرد

بت خانه ماند و بت شکن از جهل ِ بت پرست
در خواب ِ مرگ رفت و سر از خواب بر نکرد

هر شب ، به خلوت ِ دل ِ من - ای پدر چه زود
رفتی به خاک و سایه برافکندی از سرم -

یاد ِ تو ، یاد ِ مهر و صفای ِ تو ، نیمرنگ
چون ابر ، موج می زند از پیش ِ خاطرم

در شعله های ِ خاطره ، می بینمت که باز
باز آمدستی از در و بنشسته ای به تخت

پیرامن ِ تو حلقه زنان ، دوستان ز مهر
در آن حیاط ِ پر گل ِ خاموش ِ پر درخت

می پرسی از یکایک ِ آن جمع ِ پر امید
از روز ِ رفته ، با لب ِ خندان فسانه ای

وانگه به یاد ِ غمر ِ سفر کردع ، سوزناک
می خوانی از کتاب ِ جوانی ترانه ای

اشکت ، به چهره می دود آرام و آن سرود
دنبال می شود ز دل ِ کوچه ، در سه گاه

در ، سخت می خورد به هم آنگاه و مست ِ شوق
عباس ، شاد و خنده به لب می رسد ز راه

در بوی ِ مست ِ آن گل ِ محبوبه ، گاهگاه
می جویی از جهان ِ سیاست کناره ای

می پرسی از مهین ، به نوازش حکایتی
می بندی از امید ، به اختر نظاره ای

من همچنان به چهره ی گرم ِ تو بسته چشم
فرزند وار پیش ِ تو بنشسته ام خموش

آرنج ، تکیه داده سبک بر کنار ِ تخت
بر گفته های نغز ِ تو از جان سپرده گوش

لختی چنین ، به خواب دل انگیز ِ خاطرات
رؤیای گرم ِ یاد ِ تو ، می سوزدم دو چشم

بر می جهم ز شوق و دریغا که نامراد
دل می تپد ز وحشت و رگ می زند ز خشم

آه ، این کجاست ؟ کو ؟ چه شد ای پدر ؟ دریغ !
جز من کسی نمانده در آن کلبه ی خموش

سیگار ، دود کرده و انگشت سوخته
من همچنان بیاد ِ تو و نامه ی سروش!


 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195-2.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر سوم, | بازديد : 266

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

شعله ی کبود

 

در چشمت ای امید ، چه شبها که تا به صبح
ماندست خیره ، دیده ی شب زنده دار ِ من

وز آسمان ِ روشن ِ آن چشم ِ پر فروغ
خورشیدها دمیده به شب های تار ِ من

مهتاب ها فشانده به عشق ِ من و تو نور
در هم خزیده مست ِ گنه ، سایه های ما

ما سینه ها ز مهر به هم در فشرده تنگ
کوبیده ای بسا دل ِ دیر آشنای ما

در بوی ِ راز گستر و پنهان گریز ِ یاس
بس بوسه های تشنه که از هم گرفته ایم

دور از فسون ِ جادوی ِ پنهان ِ سرنوشت
کام ِ امید ، از دل خرَّم گرفته ایمن

رقصیده ، ای بسا به رُخت سایه های برگ
ساز ِ تو نغمه گر، به سرانگشتهای ِ ناز

چشم ِ تو همچو مستی ِ تریاک ِ نیمروز
دامان ِ من کشیده به گردابهای ِ راز !

بس در فروغ ِ کوکب ِ رنگین ِ بامداد
افسانه های ِ رفته و آینده گفته ایم

وز بوسه مُهرها زده بر عهد ِ دیرپای
از بخت و بختیاری ِ پاینده گفته ایم

در شعله ی کبود ِ نگاه ِ تو - ای دریغ
کو آن نگاه ، کو که بسوزد در آتشم

ای بس در آن نگاه ِ هوس بخش ِ تند مهر
کز شوق سوخت خرمن ِ جان ِ بلاکشم

در پچ پچ ِ خموش ِ سپیدارهای باغ
- آوخ که رفت آن شب و یادش چه جانگزاست -

خواندی چکامه ای که هنوزم به گوش ِ جان
چون لای اتی ِ مادر ِ گمکرده آشناست

خواندی و گیسوان تو ، آشفته بر سه تار
در نور ِ ماه ، منظره ای جاودانه داشت

من مست ِ عشق و زورق ِ روحم سبک چو باد
بر موج ِ ساز ، ره به جهان ِ فسانه داشت

بگسست تار و آن همه آهنگ ِ دلپذیر
در پنجه های گرم ِ تو افسرد و جانسپرد

اشکت گرفت دامن و در پرده ی سکوت
راز ِ نگفته ، باز ره ِ آشیان سپرد

در کشتزار ِ یاد ِ آن راز ِ دلنواز
دیریست تا شکفته و روییده از نهفت

دردا! که تا به مهر ِ تو آئیختم اُمید
در شام ِ عمر ، اختر شادی دمید و خفت

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر سوم, | بازديد : 271

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

ناپایدار

 

می خواند و سایه های گریزنده ی خیال
می تافت و در فروغ ِ نگاهش به روشنی :

" گیرم که بر کنی دل ِ سنگین ز مهر ِ من
مهر از دلم چگوته توانی که بر کنی "

دستش فشردم از سر ِ پیمان و شور و عشق
کای در سپهر ِ بخت ، فروزنده اخترم :

" گر بر کنم دل از تو و بر گیرم از تو مهر
این مهر بر که افکنم ، این دل کجا برم "

افسرده ؛ سر به سینه ی من بر نهاد و خواند
با آتشین دمی که دم ِ اشک و ناله بود :

" هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید
در رهگذار ِ باد ، نگهبان ِ لاله بود "

اشک از رُخش ستردم و گفتم که بی گمان
بالین ِ عشق ِ ما ، دم ِ مرگست و رستخیز :

" من در وفای ِ عهد ، چنان کند نیستم
کز دامن ِ تو دست بدارم به تیغ ِ تیز "

نالید زار و گفت فریدون وفا خوشست
آوخ که نیست در تو و نیکست روشنم :

" دردیست بر دلم که گر از پیش ِ آب ِ چشم
بردارم آستین ، برود تا بدامنم "

در چشم ِ کهربایی ِ و خیره از امید
گفتم که ای امید ِ دل غم پرست ِ من

بگشای راز و خاطر ِ نازک ، گران مدار
باشد که این گره بگشاید به دست ِ من

لرزید و گفت آنچه منش جویم ای دریغ !
خندان گلی بوَد که درین شوره زار نیست

نقش وفا و مهر به دیباچه ی حیات
زیباست لیک در دل ِ کس پایدار نیست

در هیچ سینه نیست دلی گرم و استوار
کز دور ِ روزگار نبیند تزلزلی

" بالای خاک ، هیچ عمارت نکرده اند
کز وی به دیر و زود نباشد تحولی "

عشق ِ تو نیز با همه سوگند و اشتیاق
گرمست ، لیک جز هوسی کودکانه نیست

با من بمیر ، زانکه به جز در پناه ِ مرگ
جاوید ، عشق ِ هیچکسی در زمانه نیست

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر سوم, | بازديد : 448

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پیشواز ِ مرگ

 

ای داد ! چهر عمر غبار ِ زمان گرفت
خورشید ِ عشق تیرگی ِ جاودان گرفت

موی ِ سپید پرچم ِ تسلیم برکشید
دیدار ِ مرگ ، تیر ِ ستیز از کمان گرفت

دست ِ فسوس ، بر سر ِ امواج ِ خاطرات
بس عشق های ِ مرده که از هر کران گرفت

ایمان شکست و زین قفس تیره مرغ بخت
شادان گشود بال و ره ِ آشیان گرفت

پای ِ امید ، پیشرو ِ کاروان ِ عمر
آزرده شد ز راه و دل از کاروان گرفت

یار ِ گذشته ، دشمن ِ قلب ِ شکسته گشت
باغ ِ شکوفه ، سردی ِ دور ِ خزان گرفت

تصویر ِ آرزو ، چو غباری به دست باد
آهسته از نظر شد و رخت از میان گرفت

گنج مراد ، در دل ِ ویران ِ انتظار
ناجسته ماند و مرگ بر او سایبان گرفت

بدبینی از شمار ، فزون گشت و دل ز بیم
با مهربان ، قیافه ی نامهربان گرفت

اندیشه ، بال و پر زد و بیزار ازین جهان
راه ِ سپهر ِ تیره ِ وهم و گمان گرفت

دل ، تشنه ی گناه شد و مستی ِ گناه
یکباره پرده از سر ِ عیب ِ نهان گرفت

دلخون ، ز رنج عفل و ادب ، جان ِ خود فریب
بند ِ گران ز وسوسه ی بی امان گرفت

تابوت ِ کودکی ، به سراشیب ِ زندگی
در هم شکست و هر هوس ِ مرده جان گرفت

آه از چراغ ِ دل ؛ که دمادم به راه ِ عمر
خاموش گشت و روشنی از دیگران گرفت

من خواستار ِ مرگم و آوخ که دست ِ مرگ
دام ِ حیات ِ این شد و دامان ِ آن گرفت

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر سوم, | بازديد : 248

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

هوسناک

 

شب ، سرزده از خاور و گیسو بُن ِ خورشید
می تافت هنوز از سر ِ آن نخل ِ فسون بار

می سود ترن سینه بهامون به دمی گرم
وارسته چو از بند ِ گران ، دیو ِ گرفتار

بر چهره شفق ، ریخته شب ، نرم و دلاویز
چون لاله که با سوسن ِ خودرو دمد از خاک

یا گونه ِ رقاصه ی مستی که به شبگیر
نیلی شود از بوسه ی مستان ِ هوسناک

از پیش ِ نظر، گاه یکی دهکده چون باد
می رفت و نگاهاز پی ِ او خیره همی تافت

دور ، از دل ِ آن سایه که منزلگاه ِ شب بود
نوری ز دل ِ غمکده ای تیره همی تافت

او ، مات به دهلیز ِ ترن ، بی خبر از خویش
می جست ز افسون ِ شفق ف راز ِ شباگاه

وز پنجره افتاده سبک در خم ِ گیسوش
لغزان و گریزان ، دم ِ افسرده ِ دیماه

من خیره بر او ، بیدل و حیران و هوسگیر
بر زمزمه ِ دلکش ِ او بسته ز جان گوش

می خواند پری نرم ؛ یکی نغمه ی جانسوز
می خاست ز من گرم ، یکی شعله ی خاموش

آن شعله که بسیار درین سینه ی پرمهر
رخشید و فروزان شد و بشکفت و فروخفت

آن عشق ِ سبکسایه که هر بار ز سویی
باز آمد و باز این دل ِ دیوانه برآشفت

آوای ِ پری ، نغمه ی جانبخش ِ صفا بود
افسوس که اندیشه ی سامان ِ دگر داشت

افسوس که آن رشته ی پیوند ، به فرجام
کوته بود و پیوند به پایان ِ سفر داشت

نالید ترن لختی و بر جای ِ فرو داشت
اشکی دو سه رخشید در آن چشم ِ فسون بار

پرداخت لب از نغمه و در چهره ی من دید
" دروزاه ی شهرست ، خدا باد نگهدار !"

 

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195-2.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر سوم, | بازديد : 271

صفحه قبل 1 صفحه بعد