تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر چهارم
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

جوانه

 

ای دل ! هوای گرم ِ گریزت ز خانه چیست ؟
وین نوش و ناز و مستی و شور ِ شبانه چیست ؟

خون می چکد ز شعر ِ تب افروز ِ دلکشت
گر خود نه عاشقی ، سخن ِ عاشقانه چیست ؟

دیگر به خیره ، دعوی ِ افسردگی مکن
این آتشت که می کشد از جان زبانه چیست ؟

اندیشه سوز ِ جلوه ی آن یار ِ مهوشی
ور نیست ؟ دست ِ گرم ِ غمت زیر ِ چانه چیست ؟

راهم مزن به تلخی ِ انکار ِ پرفریب
شوریده ای ، نهفتن ِ چندین فسانه چیسن ؟

دوش ، ار نبوده آن سر ِ گیسو به سینه ات ؟
این تار ِ مو ، که مانده هنوزت به شانه چیست ؟

ور بوسه گیر ِ آن لب ِ میگون نبوده ای ؟
زان نقش ِ لب ، به گردن و دوشت نشانه چیسن ؟

خاموشیت ، به بوسه ی جانانه ، در شکست
دانم ، وگرنه اینهمه سوز و ترانه چیست ؟

چهر ِ دژم ، به عشق ِ نگارین گشوده ای
ور نیست ؟ این صفای ِ خوش ِ کودکانه چیست ؟

گیرم ف قفس شکستی و آسوده پر زدی
بیزاریت دلا ، دگر از آب و دانه چیست ؟

بیگانه نیستم ، که ز ِ رازت خبر برم
پس ، ای فریب ِ خوش که کنیمان روانه چیست ؟

لغزیدن از تو بود و ، گناه از دو چشم ِ او
وابستنش ، به گردن ِ دور ِ زمانه چیست ؟

دوشینه ، گر به کوی ِ نگارین نبوده ای ؟
این جای ِ پا ، که مانده بر آن آستانه چیست ؟

برخیز و ، سر به دامن ِ آن نوش لب گذار
بر دیدنش ، به وسوسه چندین بهانه چیست ؟

رسواییت ، ز پرده در افکند راز ِ عشق
دیگر ، خروش و جوش ِ تو ، با اهل ِ خانه چیست ؟

توفان ِ وحشت است ، نه دست ِ خوش ِ نسیم
زین لرزه ، استواری ِ آن آشیانه چیست ؟

در موج خیز ِ پهنه ی دریای ِ بی امید
آن زورقی که افکندت بر کرانه چیست ؟

آتش ، به شاخ و برگ ِ وجودت چو درگرفت
ای عندلیب ِ دلشده ، کارت به لانه چیست ؟

گر در شکنج ِ عیق ِ گرانجان نبوده ای ؟
بر پشت و دوشت ، این اثر ِ تازیانه چیست ؟

هان ای دل ! ای اسیر ِ غم ِ دلستان ، بگو
تکلیف ِ کار ِ ما و تو در این میانه چیست ؟

برکنده باد بیخ فریدون ز باف ِ عمر
پیرانه سر ، به گلبن ِ عشقش جوانه چیست ؟
  

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 293

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

ای وسوسه !

 


امشب ، همه اشکم ، همه رشکم ، همه دردم
کو بوسه ی گرمی ، که بجوید دل ِ سردم ؟

رسوا کنمت ، ورنه ز بیتابی ِ دیدار
شب تا به سحر ، با دل ِ رسوا به نبردم

دوری ز من ای گلبن سیراب و ، دل از دور
گلبوسه فشاند به سراپای ِ تو هر دَم

مهتاب تنت ، از دل ِ این بستر ِ خاموش
کی بردمد ، ای جفت ِ سبکسایه که فردم

خاری شد و در جان ِ پشیمان ِ من آویخت
آن شِکوه که پیش ِ تو تنک حوصله کردم

صد چامه ف فروباردم از طبع زر اندود
گویی به خزان ِ غمت ، آن شاخه ی زردم

خواهم ، که تو را گیرم و شادان بگریزم
آنگونه ، که هرگز نرسد باد به گردم

باغ گنهی ، دو رخ ِ شیرین ِ مرادی
آغوش ِ تو جوید ، دل ِ اندیشه نوردم

ای " وسوسه " ، گر با تو زنم بر سر ِ دلخواه
آتش ِ فِکند ، مهره ی مهر ِ تو به نردم

الهامگر ِ طبع ِ فریدونی و وقت است
کز ناز ِ دگر ، تازه کنی جوشش ِ دردم
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 184

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پاییز

 


دوش ، از دل ِ شوریده سراغی نگرفتی
بر سینه ، غمی هشتی و داغی نگرفتی

ای چشم و چراغ ِ شب ِ تاریک ِ فریدون
افتادم و دستم به چراغی نگرفتی

پاییز ِ دل انگیز ِ سبکسایه ، گذر کرد
بر کام ِ دلم ، گوشه ی باغی نگرفتی

روزان و شبانت ، همه در مشغله بگذشت
لختی ننشستی و فراغی نگرفتی

در حسرت ِ آغوش ِ تو خون شد دل و یکروز
در بازوی ِ من ، دامن ِ راغی نگرفتی

بر گو چه شد ای بلبل ِ خوش نغمه ، که از لطف
دیگر خبر از لانه ی زاغی نگرفتی

گلزار ِ فریدونی و این طرفه که یک عمر
بوییدت و او را به دماغی نگرفتی
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 211

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

سوگند

 


گرانبار شد ، گوشم از پند ها
برآنم ، که تا بُگسلم بَندها

هر آن دل ، که شد بسته ی دام ِ عشق
رهایی نیابد به ترفندها

پرستنده ام بر تو ، ای خانه سوز
کجا ترسم ، از شرم ِ پیوند ها

ز تنهاییم ، باغ ِ دل تیره بود
تو جانش دمیده به لبخند ها

کنون ، چامه گویم بران روی و موی
در آغوش ِ هر چامه ، گلقندها

به افسون ِ آن چشم ِ مستت که هست
مرا تکیه پروردِ سوگندها

که از شور ِ مهرت ، چنان سرخوشم
که بر کام ِ دل ، آرزومندها

مرا بندگی بین و در سایه گیر
که شرط است ، لطف از خداوندها

تو نور ِ دلی ، ای فروزنده بخت
که بازت نجویم همانند ها

خوش آندم ، که افشانمت جان به پای
چو بر گونه ی آذر ، اسپند ها
 

فریدون توللی

 

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 217

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

گنهکار

 


دل ِ من ، چنگ ِ افسونست و هر عشق
در آن بنهاده از خود یادگاری

ز هر مهری در او افسرده یادی
ز هر مویی بر او پیچیده تاری

زرافشان ، پُرگره ، شبرنگ ، بی تاب
به هم پیوسته بس گیسو درین چنگ

خمُش در انتظار ِ زخمه ی سوز
که تا خود رازها گوید به آهنگ

شبانگاهان که در تنهایی ِ سرد
به دامن گیرم این ساز ِ کهن گوی

به زیر ِ لغزش ِ نرم ِ سر انگشت
هزاران یاد ِ خوش خیزد ز هر موی

فضای ِ خانه لرزد آنچنان گرم
که زیبا کودکانم بر سر آیند :

" پدر ! این چیست ، این بانگ ِ دلاویز
که در کاشانه ی ما می سرایند ؟ "

زنم از گوشه ی دیگر کشد بانگ
که بس کن مرد ، زین هنگامه بس کن !

نه برنایی دگر با این دو فرزند !
بدین پیرانه سر ، ترک ِ هوس کن !

ولی من دور از آن اندرز ِ بیگاه
دو گوشم بر سروش ِ آسمانهاست

دو چشمم خیره چون کوران و زان یاد
شرار ِ آتشم بر استخوانهاست!

 

فریدون توللی
 

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 377

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

دره ی مرگ

 

دور شو ! دور ازین راه تباه !
شام ، خونین شد و خورشید نشست

تو چه دانی که درین درّه ی پر شیب و شکست
این هیولای سیاه

چیست کاویخته از دور به راه ِ تو نگاه
چه هوسهای ِ فروزنده و امّید دراز

که فرو مرده و پوسیده در ایندشت ِ خموش
وندر آن تیرع مغار

ای بسا شیهه ی اسبان و هیاهوی ِ سوار
که بپیچیده و لختی دگر افتاده ز جوش !

دور ! ای خسته ، از این راه ِ تباه
شب فرود آمد و لغزید به کوه

سایه پیوست به تاریکی و ز آن راه ِ دراز
باز ، آن شیون ِ راز

باز ، آن بانگ ِ ستوه
بانگ ِ آن زخمی ِ گمگشته به پا خاست ز گودال ِ سیاه !

پای ِ آن تپه ، در آن بیشه ، از آن شبرو ِ گرن
ای بسا اخگرسوزان که فرومانده به جای

کاروانها زده اندر خم ِ این گردنه دزد
چشم ، کاوان بره و گوش به آهنگ ِ درای !

دور شو از دل ِ این دره که این کوه ِ فسون خیز ِ بلند
رازها دارد از آن کهنه هراس

خسته از تاب ِ شکیب
ای بسا غول فریب

که در آن گوشه نشستست به راه ِ تو به پاس !
دور شو ، دور ، که در سینه ی آن چشمه ی خشک

گرزه مارست که چنبر زده بر دامن ِ سنگ
تشنه ِ جان ِ تو تا از بن ِ دندان ِ ستیز

به یکی گام ، فرودوشیِشان بار ِ شرنگ !
پای چالاک کن ؛ این سایه ی اوست !

نقش ِ آن اهرمنست اینکه در افتاده به سنگ
نه شکیب و نه درنگ

زود بشتاب و برون آی از این دره ی تنگ
تند بگریز و مپا ، این نه گذاریست که مَرد

اندر آن سست کند پای ِ شتاب
تند بگریز و مپای

چیست ای رهگذر این سایه که چالاک چو گرد
می شتابد ز پیَت از دل ِ این راه ِ سپید ؟

وای بر جان ِ تو وای
رهگذر ! دیو رسید !

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 302

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

کوی مردگان

بگذار و بگذر از سر ِ این راز ِ سینه سوز
کاین اژدر ِ سیاه

پیچان ز سنگسار ِ گرابار ِ سال و ماه
در جستجوی ِ راه ِ فروبسته ی گریز

بس نیش ِ آتشین که به دل می زند هنوز
پیداست از نگاه ِ تو ای فتنه کاین سخن

در جام ِ راز نوش ِ تو دردیست ناگواتر !
بگذار و بگذر از سر ِ این راز ژ سینه سوز

کاین جان ِ مهرپوش ، چه شبها که تا بروز
سیلاب ِ خون گریسته بر خاک ِ آن مزار

بینم که باز چشم ِ تو ، این چشم ِ کنجکاو
می کاود از نگاه ِ من ، این راز ِ خفته را

آن به که بازگویم و بگشایم آشکار
پیش ِ تو این فسانه ِ هرگز نگفته را

آن شب ز دشت ِ باختران ، باد ؛ بی درنگ
می گوفت گرم و چیره بر آن قلعه ی بلند

وز بقعه ، بر کرانه ی شااوِر دیر سال
فانوس دانیال با لرزشی نژند

می تافت بر سپیدی ِ مهتاب ِ نیمرنگ
در پیشگاه ِ چادر ِ ما ، کوی ِ مردگان

بلا گورهای ِ سرد با ساز و برگ ِ مرگ
با توشه های پهنه ی پرجوش ِ رستخیز

گسترده بود بر سر ِ آن تپه ی خموش
سوی دگر ، به خواب ِ گران رفته زندگان

بر بامهای ِ شوش
آن شب ، ز پشت ِ ظلمت ِ بس قرنهای دور

می تافت ماه ، بر سر ِ این راز ِ دیر باز !
وندر شرار ِ گرم ِ هوس ، باستانشناس

بی هیچ شرم و پاس
بگرفته بود پرده ازین کاروان ِ راز !

فرسوده از گشودن ِ آن وادی ِ خموش
یاران ِ من فرو شده چون مردگان به خواب

من پیش ِ خیمه بر سر ِ سنگی ، به راه ِ باد
بنشسته زار و خسته ، در آغوش ِ ماتاب

مانا به انتظار ِ کسی جان ِ دردمند
می سوخت در تنور ِ فرزونده ی نیاز

" این کیست ، اینکه در خم ِ آن گیسوی ِ بلند
نادیده ، بسته گردن ِ جانم ز دیر باز ! "

جغدی کشید شیون و گفتی غریو ِ مرگ
پیچد در سراسر ِ ویرانه های دشت

وانگاه از درون ِ یکی سهمگین مغاک
بانگی دُرُشتناک

چون بانگ بهمنی که در افتد ز کوهسار
یا معبدی کهن که فرود آیدش حصار

یا تندری شگفت
آمد به گوش و خاست زنی مرده از مزار !

گیسو فشاند مست و چو یاری به انتظار
هر سو به دشت ِ خفته بکاوید و خیره گشت

بر من فکند چشم و تو گفتی از آن نگاه
بس چشمه های مهر

جوشید از نهانگه ِ این جان ِ پر گناه
" این اوست ، اوست کز پس ِ بس قرن ِ دیرپای

بگشاده چهره بر منو بشکفته زین مزار !
این آشنای ِ جان ِ من آن نقش ِ آرزوست

کاین جان ِ پاکدوست
بسیار گشت و باز ندیدش به روزگار !

زن ، نرم پیش ِ من شد و من در شرار ِ شوق
آغوش ِ آتشین بگشودم بر او ز مهر

لیک از فسون ِ پنجه ی آن عشق ِ گور خیز
سوزان و دردناک

پاشید پیکرم چو کلوخی گران به خاک
او تافت روی و روح ِ من اندر پیَش خموش

می رفت بر کرانه ی آن شیب ِ دوردست
باز ایستاد ناگه و پس در یکی مزار

گوری غمین و تار
لختی فکند چشم و به من گفت اشکبار :

" کاین استخوان ِ توست کز آن روزگار ِ دور
بر جای مانده در دل ِ این سالخورده گور ! "

" ای بس شبان ، که تنگ بدین پیکرت ز مهر
افشرده ام به سینه در آن ژرف روزگار

وین جان ِ بی قرار بازت چو دیر باز
پر شور ، می پرستد و می جوشد از نیاز !"

من تافتم به پیکر و آن تخته بند ِ مرگ
آن استخوان سرد

در تیره جای ِ خویش بجنبید و جان گرفت
آویختم در آن مه و لختی نرفته باز

بنشست ماه و دامن از آن خاکدان گرفت
ز آن پس ، ندانم آنچه به ما رفت تا به روز

این دانم آنکه او شد و خورشید شد فراز
من ، مست و هوشباخته از سرگذشت ِ دوش

در پای آن کلوخ ِ پریش آن تن ِ خموش
در هیکل ِ شگفت ِ مغی مات و بیمناک


باز ایستاده بر سر ِ

 آن پشته های خاک

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195-3.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 478

صفحه قبل 1 صفحه بعد