تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر پنجم
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

جستم و نعره بر زدم

 


عاشق دلفسرده ام آتش ِ جان ِ من چه شد ؟
سوز ِ درون ِ من چه شد شور ِ نهان ِ من چه شد ؟

برده مرا کشان کشان این دل ِ زار ِ خونفشان
تا دل ِ شهر ِ خامشان نام و نشان ِ من چه شد ؟

جنگی ِ در شکسته ام زار و نزار و خسته ام
با دل و دست ِ بسته ام تیغ ِ زبان ِ من چه شد ؟

خانه به کام ِ دزد و من بسته لبی ، ز بیم ِ تن
بر سر ِ خلق انجمن شور و فغان ِ من چه شد ؟

بینم و ، های و هو کنم خیزم و جستجو کنم
تا به ستیزه رو کنم تیر و کمان ِ من چه شد ؟

رانده ی بی پناهیم رنجه ی بی گناهیم
در تب ِ این تباهیم شادی ِ جان ِ من چه شد ؟

دل همه ساله ، زار ِ غم جان همه روزه در ستم
با همه تاج و تخت ِ جم ِ فر ِ کیان ِ من چه شد ؟

میر ِ قبیله ، جان ستان شیخ ِ عشیره نان ستان
شحنه ، ز ما زبان ستان گفت و بیان ِ من چه شد ؟

دوش و بر ِ کبود ِ من قصه کند ز بود ِ من
ای دل پر ز دود ِ من تاب و توان ِ من چه شد ؟

تا گلی از کنار ِ جو خنده زند ، به رنگ و بو
از دل ِ ابر ِ آرزو برق ِ دمان ِ من چه شد ؟

ما ، رمه ای به صد شعف پوزه نهاده ، بر علف
گرگ ِ درنده ، بر هدف بانگ شبان ِ من چه شد ؟

سوخت ز غصه کشت ِ من ریخت ، ز خانه ، خشت ِ من
در دل ِ چون بهشت ِ من کاخ ِ گمان ِ من چه شد ؟

شعله ، به خشک و تر زدم وز دل ِ دخمه پر زدم
جستم و ، نعره بر زدم بند ِ دهان من چه شد ؟
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر پنجم, | بازديد : 399

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر پنجم, | بازديد : 400

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

خاکبوس

 


به دیده ، سرمه کند ، خاک ِ آستان ِ رضا را
 دلی ، که مرکبِ همت کند ، سمند ِ قضا را

 بزرگوار امامی ؛ که فیض ِ رحمت ِ عامش
 به زیر ِ چتر ِ هنایت گرفته ، شاه و گدا را

مقیم ِ کوی ِ وصالش ، گره ز دل بگشاید
چو برگ ِ غنچه ، که بیند به خود ، نسیم صبا را

اگر شکسته دلی ، مومیای ِ رحمت ِ او جو
 که در خزانه ی او جسته ام ، کلید شفا را

 ز بوریا ، به سریرت نهد ، به دست ِ عنایت
نبوید از تو ، چو با داغ ِ سینه ، بوی ِ ریای را

 علی ، جمال ِ خدا دید و ، در نهاد ِ تبارش
 توان ، معاینه دیدن ، کمال ِ لطف ِ خدا را

 تو ، گر رضای ِ رضاجویی ، از سزای ِ سزابه
که دررضای ِ رضا دیده ام ، سزای ِ سزارا

 به ناخدایی او ، هر که دل به موج فنا زد
 به خاک ِ تیره فشاند ، سبوی ِ آب ِ بقا را

 سخن ، دراز نویم ، که وصف ِ طره ِ لیلی
 به گرد ِ گردن ِ مجنون نهد ، کمند بلا را

 به کیمیاگریش ، در نهاد ِ تیره ی خود بین
نه برق ِ گنبد زرین و ، بارگاه ِ طلا را !

 به یک کرشمه ، هزاران غمت ، ز دل بزداید
 دمی ، که بر تو گمارد ، نگاه ِ عقده گشا را

 ترا ، به پوزش ِ آن جان ِ پرگناه ِ تو بخشد
 به گونه های ِ تو ، گر بنگرد ، سرشک ِ صفا را

 درآو ، خاک ِ درش ، توتیای ِ دیده ِ خود کن
 به پیش آنکه ، نیوشی به جان ، خروش ِ درارا

 تو برگ ِ زردی و ، برسان ِ تند باد ِ خزانی
نقیب ِ مرگ ، به گوشت زند ، صفیر ِ صلا را

 دلی ، که قبله گهش ، خاک ِ آستان ِ رضا شد
 دگر ،رها نکند ، آستین ِ قبله نما را

 سرای ِ عاریت است این جهان و همت ِ پاکان
نهاده پیش تو ، مفتاح ِ گنج ِ هر دو سرا را

 خطا بود ، که ضمانش ، به جان و دل نپذیری
کسی که ، ضامن ِ جان گشته ، آهوان ختا را

 به استخوان لثامت ، گلوی ِ کس نخراشد
 کریم ما ، که به یغما سپرده ، خوان ِ عطا را

تو ، زهر ِ خوشه ی انگور بین و ، حیله ی مأمون
 که از زمانه برانداخت ، راه و رسم ِ وفا را

 امام ِ ما ، که روانش خجسته باد ، دمادم
 زند خروش ، که برکن ، بنای ِ جور و جفا را

 زند خروش ، که گر کین ِ من ، به معرکه ، خواهی
 به کین ِ هر چه ستمگر ، گشاده دار لوا را

رضا ، نه از پی ِ تسلیم خواندت ، به شهادت
که در عزای ِ شهیدان ، کشی ز مهلکه پا را !

 درین زمانه ، هزاران رضاست ، بندی ِ مأمون
تو بر گشاده به ظالم ، زبان ِ مدح و ثنا را

 به تیغ تیز ، گرست دست می رسد نپسندد
خدای ِ عز و جل ، از تو ، دست ِ عجز و دعا را !

 خیانت است ، خموشانه ، سر به سجده نهادن
 به گوش ِ مسلم و ترسا رسان خروش ِ رساسرا

 روان ِ عالمی ، از مار ِ سامری ، بگدازد
اگر که موسی ِ عمران ، نهد به گوشه عصا را

 کمر ، به خدمت ِ ارباب ِ جور و مفسده بستن
 جنایتی است ، قوی پنجگان نیزه ربا را

 دلی ، که قصد ِ ستمگر کند ، به جوشن ِ ایمان
 دلاورانه ، به خون شوید ، آستین ِ قبا را

 لگام ِ خامه نگیرد اگر ، به چامه فریدون
 سمند ِ فکرت ِ او ، بشکند حریم ِ ادا را
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر پنجم, | بازديد : 414

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

جام ِ عمر

 


من آن پیر ِ پیمانه گیرم ، که نیست
 تن از تاب ِ سستی ، به فرمان ِ من

 به پنجاه و اند ، این گرانباده جام
 فلک هشته ، بر دست ِ لرزان ِ من

حریفان به لبخند و من در هراس
 هراسی ، که آتش زند جان ِ من

 گر این جام ِ می ، درکشم استوار
روا کی شود ، طعن ِ یایران ِ من !

 ور این می ننوشم ، خروشد سپهر
که واپس زدی ، دست ِ احسان ِ من

 من ، این عمر ِ افزون ، نخواهم به هیچ
که هیچ است ، آغاز و پایان ِ من

 همان به ، که پیمانه کوبم به سنگ
که آغوش ِ مرگ است ، درمان ِ من
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر پنجم, | بازديد : 356

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

فرزند

 


 بر خونجگری ، چند کشم پرده ، ز لبخند
 فرزند ز من رنجه و ، من رنجه ز فرزند

 او ، راغب ِ تکرار ِ خطاهای ِ من ، از جان
من ، طالب ِ اصلاح ِ سراپای ِ وی ، از پند

او تازه بهاری است ، دل افروز و گل افشان
 من ، زردی ِ پاییزم و ، دمسردی ِ اسفند

 بزغاله ی ناباور آسوده ز گرگ است
 از ساده دلی ، بی خبر از مردم ِ ارغند

گر خرمن ِ صد تجربه ، ریزم به کنارش
 از من نستاند ، به جوی خوشه ی ترفند

 ناگفته سخن ، جنبش ِ خشمش ، کند از جا
 چونانکه ، فتد زلزله ، در کوه ِ دماوند

خیزد به من آنگونه ، که ببری ز کمینگاه
تازد به من آنگونه ، که گردی ز کژاغند !

در قفل ِ سرا ، چون شنوم بانگ ِ کلیدش
هر شب ، رود از ساعت دوشینه ، دمی چند

بگذشته دگر کار ِ وی ، از پ.زش و پرهیز
بشکسته دگر تاب ِ من ، از خواهش و سوگند

 وایا ، که زبان ِ دل ِ هم ، هیچ ندانیم
 من هندوی ِ کشمیرم و ، او ترک ِ سمرقند

من امت ِ هارونم و ، او ملت ِ عیسی
من ساحل ِ کارونم و ، او قله ِ الوند

گر شربت ِ شکر ، برمش پیش ِ لب از مهر
 تلخ آیدش آن شکرو ، زهر آیدش آن قند

 با اینهمه ، چون لغزد و ، زاری کند از جان
 از زاری ِ او در گسلد ، بند ِ من از بند

 صد وای بر آن خانه ، که این خصم ِ دل افروز
 زان خانه ، بر آرد سر و ، شورد به خداوند

 هم درشکند ، سنت ِ دیرینه ، به طغیان
 هم در گسلد ، حرمت ِ پیشینه ، ز پیوند

 من در تب ِ این تابم و ، دل در غم ِ این راز
 رازی ، که از و رنجه شود ، جان ِ خردمند

 دیگر ندهد سود ، نه تورات و نه قرآن
 دیگر نشود یار ، نه انجیل و نه پازند

 آن به ، که به صحرا برم ، این داغ ِ جگرسوز
 آن به ، که به دریا زنم ، این جان ِ غم آگند

 هر چند ، گران است مرا ، اینهمه اندوه
 هر چند ، از و نیست دلم ، یکسره خرسند

 پیوند ِ من است ، این گل ِ فرخنده ی پرخار
 فرزند ِ من است ، این مه ِ خودکامه ی دلبند

مهرش ، اگر از دل فکنم ، نیست سزاوار
 عشقش ، اگر از جان گسلم ، نیست خوشایند

 آن به که ازو درگذرم، با همه تقصیر
 آن به ، که بر او در نگرم ، با همه لبخند

 آوند ِ گذشتم من و ، این شکوه در افتد
 با لرزش ِ غربال ِ دل ، از چشمه ی آوند !

گویند ، فریدون به پدر ، نیز چنین بود !
 بر داعیه حجت بود ، این دخت همانند !

 

 

 فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر پنجم, | بازديد : 456

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

اندرز ِ سوختگان

 


ترسم ز فرط ِ شعبده ، چندان خرت کنند
 تا داستان ِ عشق ِ وطن ، باورت کنند

من ، رفتم از نین ره و ، دیدم سزای ِ خویش
 بس کن تو ، ورنه خاک ِ وطن بر سرت کنند

گیرم ز دست ِ چون تو ، نخیزد خیانتی
خدمت مکن ، که رنجه به صد کیفرت کنند

گر وا کند حصار ِ قزل قلعه لب به گفت
گوید ، چه پیش ِ چشم ِ تو ، با همسرت کنند

 بر زنده باد گفتن ِ این خلق ِ خوش گریز
 دل بر منه ، که یک تنه در سنگرت کنند

 پتک اوفتاده در کف ِ ضحاک و ، این گروه
 خواهان ، که باز کاوه ی آهنگرت کنند !

 ایران ، همیشه دوزخ ِ ارباب ِ غیرت است
 آتش منه به سینه ، که خاکسترت کنند

 چون ، گوژگشت آینه ، تصویر بر خطاست
تاریخ نیست ، اینکه مدام از برت کنند

زنجیر ِ عدل ِ خسرو و آن خر که شکوه کرد
 آورده اند ، تا به حقیقت ، خرت کنند

ز آن پادشه ، به خون ِ کسان تشنه تر ، نبود
لیک این به کس مگو ، که ز خس کمترت کنند

نخوت فروش ِ تخت ِ جم ، ای بی هنر ، مباش
تا خود علاج ِ فقر ِ جنون پرورت کنند

فخرت بود به کورش و ، دستت چو اردشیر
دایم دراز ، تا کمکی دیگرت کنند

لاف از قضیب ِ عاریه کم زن ، که وقت ِ کار
 شرم آید ار به حجله ِ بخت اندرت کنند !

 در آن وطن ، که قدرت ِ بیگانه حاکم است
 رو خار ِ ره مشو ، که چو گل پرپرت کنند

 عیار باش و دزد و زمین خوار و زن بمزد
تا برتر از سپهبد و سر لشکرت کنند

 تلقین ِ قول ِ سعدی فرزانه ، حیلتی است
 تا جاودانه ، بسته ی آن شش درت کنند

 نابرده رنج ، گنج میسر شود ، عزیز
رو ، دیده باز کن ، که چه در کشورت کنند

 بازار ِ غارت است ، تو نیز ای پسر ، مخسب
گویی بزن ، که فارغ ازین چنبرت کنند

 ور زانکه خود غرور ِ تو ، بر فضل و دانش است
 حاشا که اعتنا به چنین گوهرت کنند

من ، آزموده ام ره ِ تقوی ، به رنج ِ عمر
 زین راه ِ کج مرو ، که سیه اخترت کنند

رو ، قهرمان ِ وزنه شو ، ارکامت آرزوست
 تا خار ِ چشم ِ مردم ِ دانشورت کنند

 در خ... مالی ، ای دل ِ غافل ، حکایتی است
گر یادگیری ، از همگان برترت کنند

القصه ، ای رفیق ِ سیه بخت ِ ساده لوح
 راهی بزن ، که سجده به سیم و زرت کنند

مام ِ وطن ، به دامن ِ بیگانه خفته مست
دل بدگمان مکن ، که چه با مادرت کنند !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر پنجم, | بازديد : 377

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

عمر ِ ما

 

 

گردبادی تیره ، بر صحرا گذشت
عمر ِ ما بود اینکه بی پروا گذشت

گل ، فروبارید و دستانگوی ِ باغ
پرفشان ، با نای ِ پرغوغا گذشت

دیده ، خواب آلود ِ صد افسانه شد
شهسوار از دیده ، برق آسا گذشت !

" توبه " از " زندان ِ حسرت " در گریخت
کار ِ مار ، از دست ِ مار افسا گذشت

من ، جوانی را ندیدم روی و موی
کان عروس ، از چشم ِ نابینا گذشت !

راز ِ عشق ، از سینه بیرون شد به ناز
کم کمک ، چون بوسه بر لبها گذشت

چون سواری ، کز غبار آید برون
بخت ِ زرین نعل ِ آتش پا گذشت !

جام ِ می ، بر دست ِ لرزان در شکست
راز ِ پیر ، از دیده ِ برنا گذشت !

خویشتن داری به غم ، بیهوده شد
تا سرشک از چشم ِ خون پالا گذشت

دل نهادن بر پشیمانی چه سود ؟
کان پشیمان سوز ِ مهرافزا گذشت

نازنینا ! سرگرانی تا بچند ؟
تا بجنبی ، روزگار از ما گذشت

سایه ، بر دامان ِ مغرب پا کشید
آفتاب ، از سینه ی صحرا گذشت

تا تو پل ها بندی از فرزانگی
این دل ِ دیوانه ، از دریا گذشت

بوسه ای بر بخش و جانی تازه کن
کآتشت از لعل ِ آتش زا گذشت

بر تو نیز ای جان ف نبخشد روزگار
بنگر آن چینی ، که بر سیما گذشت

حود گرفتم ، روزکی چند این شکنج
زیر ِ آن معجون ِ چهراندا گذشت !

یا هزاران رازت از بیداد ِ عمر
در نگارین جامه ، ناپیدا گذشت !

مرگت ، آخِر در کشد زین پرده نیز
وای از آن زیبا ، که نازیبا گذشت

تا درین شش روزه ، ما را مهلتی است
خوش نباشد ، از دل ِ شیدا گذشت

داد ِ خود بستان و ، داد ِ من ببخش
ای که عمرت جمله در سودا گذشت !

گر در آغوشم فشاری تنگ تنگ
گویم امروزت ، به از فردا گذشت

ای خوش آن دانا ، که در پایان ِ راه
خند خندان ، با دل ِ رسوا گذشت

چون فریدون ،از سیه چشمان ِ مست
کام ِ دل بگرفت و از دنیا گذشت
  

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر پنجم, | بازديد : 364

صفحه قبل 1 صفحه بعد