تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر ششم
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

تفته جان


شب چو زان افسون ِ خوش ، در خفتگان
جان ِ سنگین را ، سبکباری دهد

طبع ِ پنهان سوز روز آسوده را
مغز ِ من فرمان ِ بیداری دهد !

کم کمک غوغای ِ شهر از خامشی
پس ِ برزن ها ، سپارد بر سگان !

لخت ِ دیگر مرغ ِ شب ، با نفمه ها
خون ِ جوشانم فشاند در رگان !

هر زمان از باغ ِ جان ، بر گوش ِ دل
خار خاری آید ، از روییدنی !

تا شکوفه از نهادم ، خنده زن
غنچه ای آماده بر بوییدنی !

پیش ِ چشمم واژه ها ، رقصان چو بید
شاخه دست افشان و در جان ریشه ها !

طبع ِ مستم اندر آن شوریدگی
ساغری لبریز ِ بس اندیشه ها !

اندر آن ساعت ، به چندین پیچ و تاب
در تنوری آتشین ، سوزد تنم !

راست گویی ، با غمی بی غمگسار
از گرانباری یکی آبستنم !

تا که زایم کودکی همچون بلور
بشکند در جان ِ من ، آیینه ها

وه! که بر هر زاده ای با مهر ِ من
قهر ِ فرعون است و ، چندین کینه ها !

گر ، به صندوقش نهم بر موج ِ نیل
ترسمش آن موج ِ هول آور کُشَد !

ور فشارم همچو جانش در بغل
شحنه هم فرزند و هم مادر کُشد !

وای بر من ، ز آنکه بر هر چامه ای
بایدم با تفته جانی ، جان کَنم !

با هزاران رنج ِ زادن ها ، به شب
چون سحر شد ، گور ِ فرزندان کَنم

این چنین ، باشد ز پی
شاخ ِ هر نیلوفری پژمرده به !

شحنه گر تابوت ِ نوزدان کند
مادری چون من به زادن ، مرده به !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر ششم, | بازديد : 466

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

غزل

 


در غزل ، هرواژه را از " گفت ِ مردم " راه نیست
هر که زین آیین گریزد ، جز تنی گمراه نیست !

واژه اینجا ، زبده الماسی بود با صد تراش
آن که چون آیینه ، رویش تیره با هر آه نیست !

مدح کس زین نغمه بیرون کن ، که آن فرزانه گفت :
" عرصه یشطرنج ِ رندان را مجال ِ شاه نیست ! "

" گفت ِ مردم " در غزل ، گلبانگ ِ ناسازی زند
کله پز دانی که با دانا دلان ، همجاه نیست !

مردمان نیک اند و من ، دلبسته بر هر نغز و نیک
لیک هر جا سر زند خورشید ِ تابان ، ماه نیست !

زعفران ها از غزل روید ، به چندین رنگ و بو
آن که یک تارش اگر جویی ، به دشتی کاه نیست !

زیر ِ این دیبای ِ رنگین ، با هزاران طرح و نقش
دشنه ها باشد که کس از بودنش ، آگاه نیست !

گر ، به کوتاهی گراید دامنش هنگام ِ گفت
دست ِ اقیانوس ِ معنی از سرش کوتاه نیست

قفل ِ زرین خورده ، بر این گنج ِ مروارید و لعل
لیک اگر جویی کلدیش پیش ِ هر خودخواه نیست

رنج ِ پیشین جامگان ، کوبیده این وادی به گام
خوشخرامان را به رفتن راه هست و چاه نیست

یاوه ها بگذار و لختی ، بر غزل گفتن گرای
زانکه هر گاهی که این فرمان بری ، بیگاه نیست

ای فریدون ، هر که زین دیرینه آیین سر کشد
مزد ِ طفیانش به جز آن خنده ی قهقاه نیست

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر ششم, | بازديد : 534

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

ایرانشناس

 

به لوحی گرانمایه ، بر تخت ِ جم
چنین خواند دانشوری ، از نقوش :

که دارا منم ، آنکه بود این بهشت
فرا پیش ِ او ، دوزخی پر وحوش

منش کردم از لاله ، بیجاده رنگ
منش کردم از سبزه ، پیروزه پوش

من آن داد دادم ، که با بره گرگ
رفیقی کهن گشت و ، با گربه موش !

گرفتم بسی تاج ِ شاهان ، به تیغ
نشستم بر اورنگ ِ شاهی ، به شوش

من آنم که هرگز چو من ، کس ندید
جهان شهریاری ، بدین ناز و نوش

ز پیکار ِ مردان و اسبان ِ من
زمین توتیا گشت و ، گردون خروش

حدیث ِ من ، از من شنو ، ورنه دهر
کهن پاره سنگی است ، بی چشم و گوش

ز مغلوب اگر نیست حرفی به جا
منش کردم از بی زبانی ، خموش

چو پایان گرفت ، آن همایون پیام
و زان گفته ، دانشور ِ سختکوش

بدو گفت فرزانه ای نکته دان
که : ای مغزت از تاب ِ غیرت به جوش !

از آن مشت ِ میخی ، که کوبیده دهر
به تابوت ِ این شاه ِ رخشنده هوش

بخوان هر چه خواهی ، که از گور ِ تنگ
نخیزد ، به تکذیب ِ کس ، داریوش!

دریغا ! به تاریخ ِ عالم نماند
ز انگشت ما ، چهره ای بی رتوش 

 

فریدون توللی


  

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر ششم, | بازديد : 489

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

بازگشت

 


تا بازگشت ِ ما همه باشد به سوی ِ تو
ما ، از توییم و ، آینه پرداز ِ روی ِ تو

خرم دمی که چون پر ِ کاهی ، به دست ِ باد
زین خاکدان ِ تیره ، در افتم به کوی ِ تو

از چشم ِ سر ،نهانی و بر چشم ِ دل عیان
بیچاره کوردل ، که کند جستجوی ِ تو !

زاهد که آن " بدی " همه بر اهرمن نهاد
خصمی نهاده در بر ِ ذات ِ نکوی ِ تو !

از ماست هر " بدی " که بدین عقل ِ چاره ساز
لب تشنه ایم و باده ی ما ، در سبوی ِ تو

اندیشه گرم ِ حیرت و عشق ، اوفتاده مست
زان حلقه های ِ زلف ِ خوش ِ نافه بوی ِ تو

هر زاد و مرگ ما ، همه تا " بود " دیگری است
ریگی به جا نمانده و نماند ، به جوی ِ تو

بس خلیل ِ پادشاه و گدا ، کز زمانه رفت
تا در زمانه تازه شود ، گفتگوی ِ تو

بر میر ِ کاروان چو حرامی ، تویی امید
دست ِ دعای ِ هر دو ، چو خیزد به سوی ِ تو

زنجیر ِ کهکشان که سپهرش بود به دام
تاری بود ز حلقه ی زنجیر ِ موی ِ تو

عارف خموش و واعظ ِ جاهل ، به صد قیاس
پر کرده عالمی همه ، از های و هوی ِ تو

آن عقده ای که وهم و خرد بر تو ، ره نیافت
با پرده های ِ غنچه وش تو به توی ِ تو

آن مرگ ِ خوش به کام ِ فریدون فرو فرست
ای داغ ِ سینه ، باغ ِ خوش آرزوی ِ تو

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر ششم, | بازديد : 506

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

ناودان

 


چون در شب ِ سرد و تیره بارد
آن ابر سیه ز آسمان ها

در گوش ِ دلم ، چه دلکش افتد
آهنگ ِ خروش ِ ناودان ها !

گویی ، ز گذشتگان پیامی است
در زاری ِ آن گذشته پیوند :

آوازه ی خفتگان ِ خاموش
افسانه ی رفتگان ِ دلبند !

تا کودکیم به نغمه ، آن بانگ
واپس برد ، از شکنج ِ پیری

آنگونه که دست ِ مهر ِ مادر
لغزد به سرم ، به دلپذیری

او بر سر ِ من ، خمیده چون بید
من خفته به گاهواره ، بر پشت

افسانه به لب ، فشانده گیسو
در کاکل ِ من ، دواند انگشت !

خندم من و ، در تنم به هر سو
پوید به ترانه ، دست ِ نرمش

تا درکشدم به خواب ِ شیرین
آوازه ی لای لای ِ گرمش !

باران ه خروش و من در آن یاد
سرگشته تر از سی ، به دریا

کمکم ، بردم به نوجوانی
دنباله ی آن خجسته رویا !

اینک ، منم آن پلنگ ِ مغرور
کز زخم ِ نهفته ، در خروشم

مینالم و ، درشکنج اندوه
آواز ِ پدر ، رسد به گوشم

دلسوز من است و ، اندر آن عشق
پندم دهد ، از سپید مویی

من در بر ِ او ، نشسته آرام
دل در تپش ، از بهانه جویی !

صد تجربه ، ریزدم به دامان
باشد که رها کند ، ز دامم

دردا ! که من از فسون ِ آن عشق
بر آتش ِ پند ِ پخته ، خامم !

باران به خروش و ، من در آن یاد
هر دم شده پرفشان ، به شاخی

گه نغمه زنان ، به سبز کشتی
گه ناله کنان ، به دیو لاخی !
اینک ، منم آنکه گشته جانش

اندر غم ِ بینوا ، گدازان
تا بشکند آن طلسم ِ بیداد

افتاده به دام ِ فرقه سازان !
او خامه زنان ، به دشت ِ پیکار

یاران شده بهره مند ِ نامش !
وندر پس ِ بس فریب و تاراج

بسپرده ، به تیغ ِ انتقامش
باز از پدر ، این ندا خروشد

در گوش ِ بلا کشیده فرزند
کای ساده دل ! آنچه با تو گفتم

نشنیدی و بر تو ، حلقه شد بند !
با زمزمه بر دلم زند چنگ

آن چک چک ِ ناودان ، دگر بار
وز جنبش ِ عنکبوت ِ رؤیا
صد خاطره در سرم ، تند تار !

اینک منم ، آنکه سال ِ عمرش
بگذشته بسی ، ز مرز ِ پنجاه

او زخمی ِ رهنورد ِ این برف
گرگان ز پیَش ، به زوزه همراه

مینالد و ، از مغاک ِ آن گور
مادر ، دهدش ندا ، به زاری

کای کودک من بیا ، که باز است
آغوش ِ منت ، به غمگساری

چون ابر ِ سیه ، به شام ِ اندوه
پوشد رخ ِ تار ِ آسمان را

شادم که به کام ِ دل ، نهم گوش
آن چک چک ِ نغز ِ ناودان را !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر ششم, | بازديد : 489

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

سوگند

 


مصّدقا! چه ستم ها ، که بر تو رفت و ، نرفت
به پیشگاه ِ تو ، کاری ز دست ِ بسته ی ما !

 شرار ِ عشق ِ تو ، با کینه های ِ تشنه ، هنوز
زبانه می کشد ، از سینه های ِ خسته ی ما !

چه همرهان ، که درین گیر و دار ِ مرگ و حیات
به " نام ِ پاک ِ تو " بر موج ِ خون ، روانه شدند !

ز ِ جان ِ پاک ، گذشتند و ، پیش ِ تیر ِ هلاک
شهید ِ شوق و ، سرافراز ِ جاودانه شدند !

چه همرهان! که بیغوله های ِ سرد و خموش
سرود ِ مهر ِ تو خواندند ، در شبان ِ دراز !

 سپیده دم ، به یکی " خوشه تیر " سرکش و مرد
نگون شدند و به گل رفت ، آن فسانه ی راز !

شکنجه بود و ، بلا بود و ، بند بود و ، عذاب
سزای ِ هر که برآورد دم ، به یاری ِ تو !

 تو ایساده ، چو کوه از میان ِ آتش و ، خلق
گرفته ، درس ِ شهامت ، ز پایداری ِ تو !

ز حکم ِ محکمه ، قدر ِ تو ، برفزود و ، به دهر
 به داوران ِ تو ، جز ننگ ِ جاودانه ، نماند !

 " دفاع ِ گرم ِ تو " پرتوفشان ، به ظلمت ِ شرق
چنان گرفت ، که دامی ، بزیر ِ دانه ، نماند !

تو ، گر بمان ی و گر بگذری ، درین دم ِ عمر
به انتقام ِ تو ، آماده ، جلمه مرد و زنیم !

پیام ِ نغز ِ تو ، در گوش و ، خون ِ تشنه ، بجوش
ستاده ، بر سر ِ سوگند و عهد ِ خویشتنیم

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر ششم, | بازديد : 509

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

سیب افلاطون !

 

 

وقت ِ جان دادن ، افلاطون را به دست
بود سیبی سرخ و ، آن فرزانه مست !

چون ، به مغز اندر کشیدی ، بوی او
شادمان گشتی ، رخ دلجوی ِ او

گفت یاری " با هزاران شرم و پاس "
: ای دلت ، از تاب ِ مردن ، در هراس

نافه بویی ، اینچنین بی شاخ و برگ
کی تو را غافل کند ، از یاد مرگ ؟

گفت : ای یار ِ خوش ِ بیهوده گو
" زنده " کی گردد ، به مردن ، روبرو ؟

جا ، که او باشد ، نباشد جای ِ من
ورمنم ، کو مرگ ِ دهشت زای ِ من ؟

بود ِ این یک ، تا نبود ِ آن یک است
آنچه گفتم ، نزد ِ دانا ، بی شک است

مرگ ما ، بر ما ، نیابد چیرگی
ورنه ، خود روزی بود ، در تیرگی!

گر سخن ، بی پرده تر خواهی به جد
ضد ، نبیند تا قیامت ، روی ِ ضد !

خنده بر لب ، مرد و ، وارست آن نکو
سیب او ، غلتان ، کنار ِ دست او !

زندگی ، بر زندگان ، بار است و بس
مرگ ِ ما ، آن سوی ِ دیوار است و بس !
  

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر ششم, | بازديد : 629

صفحه قبل 1 صفحه بعد