تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر هفتم
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پیشک !

 


خوش بود خاطرم به تماشای ِ بودنش
و آن دلبرانه بر سر ِ مسند غنودش

چابک ز بام خانه فرو جستنش به زیر
و آن فرش ِ آستانه به سر پنجه سودنش

با آن زبان ِ سرخ تر از غنچه ، هر زمان
آلودگی ز مخمل ِ پیکر زدودنش

بر زانوان ِ من ، زدن از شوق ِ طعمه چنگ
وز پیش ِ دست ، لقمه به شادی ربودنش

تا شور و شوق ِ دل ، به نوازش فزون کند
بر عشوه های ِ خور خور ِ شیرین فزودنش

در خانه بانگ ِ گام ِ مرا ، نارسیده باز
با گوش ِ تشنه از سر ِ معبر شنودنش

بازیکنان به گرد ِ من ، از شور ِ خوشدلی
با حالتی ، که دل نتواند ستودنش

دیدن هزار راز ِ نهان ، در کنار ِ من
پس با زبان ِ بسته به من وانمودنش

با آن خدنگ ِ کودک ِ همسایه ، ای دریغ
اینک : منم به عالم و ، داغ نبودنش

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 625

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

کهربایی چشم ِ من ! ...

 


کهربایی چشم ِ من بود ، آنکه مرد
چون بر آمد ، آفتاب خاوری

چشم ِ خلقی خونفشان بر نعش ِ او
چشم ِ من خشکیده از ناباوری !

زیب ِ اندامش ، خزی چون پرّ زاغ
یا به بزمی ، پیکر جانانه ای

دوش ، با من در شبستان ، گرم ِ ناز
وین زمان ، با زندگی بیگانه ای

در نگاهش رازها بود ، ای دریغ !
چون فکندی چشم ِ خود ، در چشم ِ من

هر سکوتش ، جوششی ، با صد پیام
تا بر او ، هرگز نجوشد ، خشم ِ من

ای بسا شبها ، که آن شبرنگ ِ مهر
سر به دامانم فروهشتی ، به ناز

دست ِ من در گردنش ، با صد امید
ناز ِ من بر پیکرش ، با صد نیاز

چون ز شادی غوطه بر بالین زدی
از فسونش تازه کردی ، جان مرا

بانگ ِ او درگوش ِ من ، گلبانگ ِ عشق
چنگ ِ او پیوسته ، بر دامان مرا

شب چو شبگردان ، به بازی تا سحر
بامدادان ، خفته در کنجی ، خموش


با غمم در بی زبانی آشنا
با دلم از نکته دانی ، در خروش !

تشنه لب گشتی ، چو آن دلخواه ِ جان
جرعه ها نوشیدی از پیمانه ام !

وای بر من کاین زمان ، با مرگ ِ او
تشنه تر بر مهر ِ آن جانانه ام !

اینک او بیجان و ، از داغش دلم
چون یکی سرکنده مرغ ، از جست و خیز

نعش ِ او در کوی و ، در کویی دگر
با تفنگی طفل ِ شیطان ، در گریز !

کهربایی چشم ِ مخمل پوش ِ من
پیش ِ من جان بود و " پیشک " نام ِ او

بر فریدون ، خورخورش در زیر ِ دست
مرهمی بر جان ِ بی آرام ِ او !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 592

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

تازیانه ای بر خویش!

 


به پنجاه و شش سالگی ای دریغ
یکی تازه بر نای ِ خامم ، هنوز !

ز من نیست گامی دو ، تا مرگ و من
به مینا دلان ، سنگ ِ جامم هنوز !

عجب نیست ، گر رنجه کردم دلی
که آن شرزه ببر کنامم هنوز !

یکی نامه بی پاسخ از من گذشت
که ننگش سیه کرده نامم هنوز !

به تن ، گرچه بیمار بودم ، ولی
خجل ، بر جواب ِ سلامم ، هنوز !

" نویسنده " جان داد و ، من زان خطا
گرفتار ِ رنجی مدامم ، هنوز !


تلاقی کجا ؟ تا تلافی کنم
بوَد گرچه بر عرصه گامم هنوز

کیم من ؟ پشیمان ِ ناکرده مهر
که بر دیو ِ غفلت ، غلامم هنوز !

فرو مرد ، آن یار و من در غمش
جگرخواره نخجیر ِ دامم ، هنوز !

یکی کودکم دان به پیرانه سر
که بازیچه ی صبح و شامم هنوز !

بدان تجربت کی رسم ؟ کز غرور
کند سرکشی ، طبع ِ رامم ، هنوز

ز مهمیز ِ دوران چه خیزد ، که من
یکی باره ی بی لگامم ، هنوز !

به نابخردی ، اندر افتم به چاه
فلک ، گر نشاند ، به بامم هنوز !

خدایا ! مرا ، بر بدی ها مگیر
که بر نیکویی ، تشنه کامم ، هنوز !

فریدون منم ، نکته پرداز ِ درد
که خون می چکد ، از کلامم هنوز !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 498

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

بهمن

 


بهمن به سپید جامه ، رهپویان
چون تازه عروس ِ نیکبخت آید

مستانه در آن خرام ِ نازافشان
بر دشت و دمن کشیده رخت آید

بر کاج ِ زمردین به آرامی
برفش چون شکوفه ، لخت لخت آید

گویی ، پر ِ نسارن ، چو پروانه
بر تارک ِ نیلگون درخت آید

بس شاخه که در شکوه ِ خاموشش
بشکسته از آن درنگ ِ سخت آید

زاغان زده صف به پیش ِ آن خرگه
تا بانوی ِ بهمنی به تخت آید

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 629

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

شکفته بهار!

 


کنون که با همه هستی ، روانه ی عدمی
پیاله گیر و مزن بی نشاط و باده ، دمی

هوا ، هوای ِ بهار است و باده ، باده ی ناب
خوش آنکه چون گل ِ خندان دهی به سبزه ، لمی!

به رستخیز ِ خموشان نگر ، که بر سر ِ شاخ
عقیق لاله چو جامی بود ، به دست ِ جمی !

بنفشه ، آن سر ِ موی است و لاله آن گل ِ روی
به خاک ِ پاک ِ عزیزان اگر نهی ، قدمی !

نگاه ِ عاطفه از خاک ِ تیره ، باز مگیر
که تا به زادن ِ دیگر ، جنین این شکمی !

شمار ِ بوسه بیفزای و ، بار ِ غصه بکاه
گر این دو روزه ی هستی ، به فکر ِ بیش و کمی !

مراد ِ ما ، بر و آغوش ِ آن شکوفه تن است
زند چو رگ رگ ِ باران بر آن شکوفه ، نمی

به رغم ِ همسر ِ بدخو ، گرت نهفته بتی است
میان ِ آتش ِ دوزخ ، به غرفه ی ارمی !

غبار ِ غصه بیفشان ، که پیش ِ باد صبا
نه داغ سینه بماند به جا ، نه گرد ِ غمی

به نقشبندی ِ نقاش ِ باغ و سبزه درود
که این نقوش دلا را ، کشیده بی قلمی !

ز شاخ ِ سرو ِ سهی ، بانگ ِ بلبلان ِ سحر
چنان بود که شکر خواب ِ صبح ، با صنمی !

توانگرانه به دلبرفشان ، گرت به کف است
ز سکه سازی ِ گلبرگ ِ نسترن ، درمی

خوش آنکه سنبل ِ مویی ، درین شکفته بهار
نهد ، به گردن ِ جانش کمند ِ خم به خمی !

بهار ِ عمر ِ فریدون گذشت و ، در بر او
دلی نماند که کوبد ، به بانگ ِ زیر و بمی
 

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 520

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پاسخی بر شکوه ی دوست ...

 


ای بی نیاز با خبر از بی نیاز ها
پروا مکن ز حیله ی پرونده ساز ها !

بس با گبوتران ِ حرم بوده در ستیز
از سوز ِ سینه ، پنجه ی خونین باز ها !

شیری تو ، شیر بیشه ی اندیشه های ِ نغز
وین حاسدان به گرد ِ تو ، خیل ِ گراز ها !

با این فروتنی که تو داری ، به فضل ِ خویش
خاکی ولی به تارک ِ بس کبر و ناز ها !

فرزانه نیست آنکه به استاد چون تویی
تازد سمند ِ شعیده ، از تیز و تاز ها !

آنی تو کز فروغ ِ درایت چو من بسی
با جان ِ تشنه ، برده به پیشت نماز ها !

گو ،مشتبه شود به حریفان ، ز ریشه امر
سنبل تویی به نکهت و ، باقی پیاز ها !

زرافه صرفه ای نبرد ، ز آهوان ِ مشک
گردن کشد اگر بر ِ گردن فرازها !

بر ما نسیم ِ صبحی و ، در بوستان ِ جان
بس غنچه ها که از تو شکوفد به راز ها !

بر جان ِ حاسدان ِ تو ، خود دوزخی بود
این رشک ِ جاودانه ، به سوز و گداز ها !

خوشتر که عمر ِ خسته دلان ، گام ِ کوتهی است
با انتقام ِ دست ِ جنایت درازها !

محمود رفت و ، بر در ِ سالار ِ عصر ِ خویش
این کرکسان فرو زده چنگال ِ آزها !

جامی بده که جامه ، بدین زخم ِ سینه سوز
از هم درم به نغمه ی شیرین ِ سازها !

هر نامه ات به جان ِ فریدون ، نوازشی است
ای آشنای ِ جان ِ من ، از دلنوازها !
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 477

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

فردای انقلاب

 


شیپور ِ انقلاب ، پرجوش و پرخروش
از نقطه های ِ دور ، می آیدم به گوش

 می گیردم قرار ،می بخشدم امید
 می آردم به هوش

فرمان جنبشست ، هنگامه ی نبرد
 غوغای ِ رستخیز، روز ِ قیام مرد

 جان می پرد ز شوق ، خون می چکد ز چشم
دل می تپد ز درد

در تیره جنگلی ، انبوه و دوردست
 بر طرف ِ کوهسار ، در پای ِ رود ِ مست

ناچیز کلبه ایست ، برپا ز دیر باز
دیواره پرشکست

بر شاخی از بلوط در آن مکان ِ تنگ
آویخته ز سقف ، وارون ، یکی تفنگ

قنداقه پر غبار ، وزگشت ِ سال و ماه
 بی نور و تیره رنگ

این همدم ِ منست ، کز روزگار ِ پیش
بیکار مانده است ، بر جایگاه ِ خویش

 از جنگ و از شکار ، محروم و بی نصیب
 افزوده تیرگیش

شیپور ِ انقلاب پرجوش و پرخروش
از نقطه های ِ دور ، می آیدم به گوش

 می گیردم قرار ، می بخشدم امید
 می آردم به هوش

اندر پیش ز دور ، فریاد ِ توده ها
آید به دست ِ باد ، بر گوش ِ من رسا

 غوغای ِ کارگر ، هورای ِ زنجیر
 فریاد ِ بینوا !

لختی به جای ِ خویش ، می ایستم خموش
وانگه دوان دوان ، خون در رگم به جوش

 زی کلبه می دوم ، سوی ِ تفنگ خویش
 می گیرمش به دوش

 پاکیزه می کنم ، قنداقه اش ز خاک
گردش به آستین ، سازم ز لوله پاک

پس بر کمر ز شوق ، بندم قطار ِ خویش
 کین جوی و خشمناک

انبوه توده ها ، فریاد ِ مرده باد
نزدیک می شوند ، آماده ی جهاد

 غرنده همچو سیل ، کوبنده همچو پتک
توفنده همچو باد !

 من بی خبر ز خویش ، سرمست و بی قرار
 در پیش ِ آن گروه ، جویای کارزار

خوش ، می دوم دلیر ، کز روزگار ِ خصم
 خوش برکشم دمار

 فریاد می کشد ، پس با سر سپید
 پیری از آن گذوه ، با قلب ِ پر امید
 ای یاوران به هوش ! ای همرهان به پیش !

 دشمن ز ره رسید !
 سر نیزه های خصم ، در نور ِ آفتاب

 رخشد همی به چشم ، چون موجها بر آب
 نیروی ِ دولت است ، این لشکر ِ عظیم
سرکوب ِ انقلاب

 رگبارهای تیر ، ناگه ز هر دو سو
 بارد به رهگذر ، ریزد ز بام و کو

غلطم ، من از میان ، در حمله ی نخست
 در خون خود فرو

 انبوه ِ منقلب ، کینخواه تر شود
 جوشد به کارزار ، همراه تر شود

 آرد چنان هجوم ، ریزد چنان به خاک
تا چیره ور شود

 فردای انقلاب ، بر صحن ِ کارزار
نیمای ِ من مرا می جوید اشکبار

من مرده ام ولی ، شادم که صد چو او
 شادند و کامکار
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 681

صفحه قبل 1 صفحه بعد