تبلیغات اینترنتیclose
اشعار توللی دفتر هشتم
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

شبگیر !

 


شبانگه که مرغابی ، از مهر ِ جفت
خروشد به دامان ِ مرداب ها

دل از شور ِ دیدار ِ آن دلفروز
بشوراند از دیده ام خواب ها

فروزنده خونم ، به نیلی رگان
همیدون بجوشد ، بر پرتاب ها

سر آسیمه از بستر آیم فرود
شتابنده هر سو ، چو بی تاب ها

به جنگل درون ، بینم از هر کنار
به گلبرگ ها ، گرد ِ شبتاب ها

فرا پیش ِ پایم ، گریزان چو تیر
به آغوش ِ هر شاحه سنجاب ها

نپیموده گامی دو ، مانم ز راه
چو کشتی که افتد ، به غرقاب ها

یکی پرده بینم ، به افسون ِ شام
ز جنگل به گرد اندرش ، قاب ها

کشاند به خویشم ، در آ« خیرگی
چو رویینه چنگال ِ قلاب ها

بر آن صخره بنشسته ، در نور ِ ماه
بتی همچو تندیس ِ محراب ها

دهان تنگ چون غنچه ، در صبحدم
لبان سرخ ، بر سان ِ عناب ها

به پیش اندرش ، دلربا چشمه ای
درخشان چو غلتنده سیماب ها

در افتاده از چهر ِ جان پرورش
یکی سایه بر نیلگون آب ها

به پهلو برش ، آبشاری شگرف
به گردن برافشانده ، گرداب ها

بلورینه انگشت ِ عاجش ، به ناز
گشاینده از زلفکان ، تاب ها

به شیدایی از تن ، بر افکنده رخت
تهی ماند ساقش ، ز جوراب ها

تو گویی ، یکی قوی ِ سیمین تن است
به نیلینه استخر ِ مهتاب ها

رخش سیر نادیده ، گویم به خویش
فریدون تبه شد، به گرداب ها
 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 572

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

دوزخ جان

 


اندک اندک ، سال عمرم، دود شد
پیش ِ چشمم ، زندگی ، نابود شد

نوجوانی رفت و ، برنایی گذشت
 و آن بلورین عصر ِ شیدایی گذشت

بر دل ، آن باغ ِ خوش ِ پندارها
 خارها رست از حقیقت ، خارها!

رنج ِ تنهایی ، غم بی یاوری
 لرزه ها افکند ، بر خوشباوری !

 آنکه بر من ، چهر ِ بودایی گرفت
 با مسیح ِ دل ، یهودایی گرفت!

هر نقاب افکنده یاری ، شد ددی
 کینه توزی ، گمرهی ، نابخردی !

 هر که دیدم ، بر عقیدت ، پانهاد
همرهان را ، وقت ِ خفتن ، جا نهاد !

 حزب ، افسون بود و ، مسلک طیبتی
 جانفشانی ، شوخی ِ پر هیبتی !

 کم کمک ، آن پرده ها ، برچیده شد
 بعد ِ عمری ، دیدنی ها ، دیده شد

 تا چه ببینم ، پشت ِ این پنجاه و چار
با دلی ، بر درد ِ دانایی ، دچار

ای دریغا ! شادی از من دور شد
 تن فروکاهید و ، جان رنجور شد

 خود فریبی رفت و ، بینایی رسید
 ناشکیبی ، بر شکیبایی رسید

 دیگرم ، پروای ِ جان ِ خویش نیست
 خنده در من ، زهرخندی بیش نیست !

 ویژه ، کاندر خانه ، با این سرکشان
 دوزخی دارم به دل ، آتشفشان

گر حقیقت ، سر زند ، از گفت ِ من
 گفت ِ من ، آزرده دارد ، جفت ِ من !

 وآنکه باشد خون ِ من ، در پیکرش
چون فلک ، با من گران باشد سرش !

 تا نسازم تیره ، جان ِ پاک ِ خویش
خارپشتی می کنم ، در لاک ِ خویش !

 گر به سالاری ، گزینم بندگی
 وای بر من ، وای بر این زندگی !

 من دگر ، بر موج ِ این دریا کفم
خاندان را ، مهره ای ، بی مصرفم !

 گر خزان ، از شاخه ریزد ، برگ ِ من
کس نگرید ، ساعتی ، بر مرگ ِ من !
 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 578

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

بیگانه !

 


درافتاده ، بر دشت ِ پنجاه و اند
 من اینک ، یکی کوه تنهاییم !

سکوتم ، به آسوده جانی مگیر
که خون می چکد، از شکیباییم !

به همراه ِ این ، دلربا دختران
به گیتی ، زنم هست و ، کاشانه نیز

سخن سنج ِ دوران ِ خویشم ، ولی
 در آغوش ِ این خانه ، بیگانه نیز

زن ، از پشت ِ سی سال پیوند ِ عمر
 ندارد دگر ، تاب ِ تیمار ِ من !

 به بیزاری ، از من گریزد ، که هست
دل آزرده ، از رنج ِ دیدار ِ من

مسیحا ، گر آن لاشه سگ ، برستود
 به رخشنده الماس ِ دندان ِ او!

 به چندین هنر ، کان ِ عیبم هنوز
 چو بیند به من ، چشم ِ فتّان او

 گر این نکته ، دانستمی از نخست
که پیسوته ، پاداش ِ نیکی ، بدی است

 بر این ناسپاسی ، ببخشودمی
که بخشایش ، از کرده ی ایزدی است

همیدن غمینم ، کزان هر سه دخت
یکی نیست دیگر ، به فرمان من !

 گرش نوشدارو ، فرستم به مرگ
به دور افکند ، جام ِ درمان ِ من !

 بدان سرد و گرمی ، که از روزگار
 چشیدم ، درین عمر ِ پنجاه و اند

 درین خانه دیگر ، غریبم غریب
درین کلبه دیگر ، نژندک نژند!

 به بزمی ، که نامش بود ، زندگی
من ، آن مانده مهمان ِ بی عزتم !

 خدایا ! سرافرازیم ده ، به مرگ
مبادا ، به پستی کشد همّتم
 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 571

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

اوج ِ درد !

فرخای ِ هستی ، درین سال ِ عمر
خدا را ، چه بر دیده تنگ آیدم ؟

به هر دم ، بلایی عجب ، نو به نو
ازین چرخ ِ فیروزه رنگ آیدم

به گرگ آشتی ها ، چه بندم امید ؟
چو بر سینه ، زخم ِ پلنگ آیدم

فرا پیش ِ گورم ، کنون گو که بخت
عروسانه ، با ساز و چنگ آیدم !

چو آزاده ام ، رنج چندین سکوت
به گردن ، یکی پالهنگ آیدم

نخواهم دگر مهر ِ گردون ِ دون
به چشم ، اربتی شوخ و شنگ آیدم

" زمین " تا یکی هست و " مردم " یکی
چرا ، نفرت از روم و زنگ آیدم ؟

چرا زیر ِ این آسیا سنگ ِ دهر
به دل ، قهر ِ چین و فرنگ آیدم ؟

" جهان " موج درد است و من " اوج ِ درد "
مقامی نه ، تا کس به جنگ آیدم !

چو ، آن کاخ ِ آیینه ، کردم به شعر
سزد ، بر سر ، از کینه ، سنگ آیدم !

نه آنم ، که لافم ، بدین کام و نام
که از کار ِ بیهوده ، ننگ آیدم

چو مستم ز افسون ِ آن چشم ِ مست
چه حاجت ، به افیون و بنگ آیدم ؟

ستیزی ، نورزم به کس گر هزار
هماورد رویینه چنگ ، آیدم 1

و یا ، تا به موری دهم دانه ای
به سر ، تیغ ِ تیمور ِ لنگ آیدم

ولی ، تا تو بینی به من نقش ِ خویش
نخواهم ، بر آیینه زنگ آیدم

کنون ، کاندرین کوج ِ هستی ، مدام
هراس ِ نفیر ِ نهنگ آیدم !

کنون کز گذرگاه ِ پیری ، به گوش
خروش ِ درنگا درنگ آیدم !

کنون ، گرچه با کوچ ِ این کاروان
زهر گوشه ، تیر ِ خدنگ آیدم !

همان غمگسارم به اندوه ِ خلق
که نوشاب ِ شادی ، شرنگ آیدم!

شتاب ای فریدون به مردن رواست
گر آن مرگ ِ خوش بی درنگ آیدم !

 


  فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 531

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

جام ِ عمر


من آن پیر ِ پیمانه گیرم ، که نیست
 تن از تاب ِ سستی ، به فرمان ِ من

 به پنجاه و اند ، این گرانباده جام
 فلک هشته ، بر دست ِ لرزان ِ من

حریفان به لبخند و من در هراس
 هراسی ، که آتش زند جان ِ من

 گر این جام ِ می ، درکشم استوار
روا کی شود ، طعن ِ یایران ِ من !

 ور این می ننوشم ، خروشد سپهر
که واپس زدی ، دست ِ احسان ِ من

 من ، این عمر ِ افزون ، نخواهم به هیچ
که هیچ است ، آغاز و پایان ِ من

 همان به ، که پیمانه کوبم به سنگ
که آغوش ِ مرگ است ، درمان ِ من
 

 

 فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 541

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

گم کرده عمر !

 


بس که این هنگام و این هنگامه ماند
انتظارم کشت و دردم ، به نشد !

از کمین جویان ، خدنگی برنخاست
وز کمانداران کمانی ، زه نشد !

نیم ِ عمرم در ستیز آمد به سر
نیم ِ دیگر بر فنا شد ، درشکست

دور ِ گردون شوق ِ من در سینه کشت
دیو ِ افسون دست ِ من ، بر چاره بست !

جامه بر تن گر نباشد ، گو مباش
کس ندارد شکوه ، از بی جامگی!

بسته کامی را چه سازم با هنر ؟
ویژه در چرخشت ِ این خودکامگی

دشنه ها آبی نزد بر تشنه ها
- تا نپنداری ز کوشش تن زدیم -

غرقه در خونیم و رنجور از تلاش
مشت ِ رویین بس که بر جوشن زدیم !

بر هنرمندی چو من ، با این سکوت
زندگی مرگ است و مرگی بس دراز !

هر دمی بر جان ِ من آید غمی
همچو پیکانی که بارد از فراز

دل درین چاه است و بر بالای ِ چاه
از کمانداران ِ سلطان ، لشکری !

پا درین زندان ِ آزادی منه
ایکه آزادانه ، دور از کشوری !

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هشتم, | بازديد : 645

صفحه قبل 1 صفحه بعد