تبلیغات اینترنتیclose
کوی مردگان : بگذار و بگذر از سر ِ این راز ِ سینه سوز ( فریدون توللی )
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

کوی مردگان

بگذار و بگذر از سر ِ این راز ِ سینه سوز
کاین اژدر ِ سیاه

پیچان ز سنگسار ِ گرابار ِ سال و ماه
در جستجوی ِ راه ِ فروبسته ی گریز

بس نیش ِ آتشین که به دل می زند هنوز
پیداست از نگاه ِ تو ای فتنه کاین سخن

در جام ِ راز نوش ِ تو دردیست ناگواتر !
بگذار و بگذر از سر ِ این راز ژ سینه سوز

کاین جان ِ مهرپوش ، چه شبها که تا بروز
سیلاب ِ خون گریسته بر خاک ِ آن مزار

بینم که باز چشم ِ تو ، این چشم ِ کنجکاو
می کاود از نگاه ِ من ، این راز ِ خفته را

آن به که بازگویم و بگشایم آشکار
پیش ِ تو این فسانه ِ هرگز نگفته را

آن شب ز دشت ِ باختران ، باد ؛ بی درنگ
می گوفت گرم و چیره بر آن قلعه ی بلند

وز بقعه ، بر کرانه ی شااوِر دیر سال
فانوس دانیال با لرزشی نژند

می تافت بر سپیدی ِ مهتاب ِ نیمرنگ
در پیشگاه ِ چادر ِ ما ، کوی ِ مردگان

بلا گورهای ِ سرد با ساز و برگ ِ مرگ
با توشه های پهنه ی پرجوش ِ رستخیز

گسترده بود بر سر ِ آن تپه ی خموش
سوی دگر ، به خواب ِ گران رفته زندگان

بر بامهای ِ شوش
آن شب ، ز پشت ِ ظلمت ِ بس قرنهای دور

می تافت ماه ، بر سر ِ این راز ِ دیر باز !
وندر شرار ِ گرم ِ هوس ، باستانشناس

بی هیچ شرم و پاس
بگرفته بود پرده ازین کاروان ِ راز !

فرسوده از گشودن ِ آن وادی ِ خموش
یاران ِ من فرو شده چون مردگان به خواب

من پیش ِ خیمه بر سر ِ سنگی ، به راه ِ باد
بنشسته زار و خسته ، در آغوش ِ ماتاب

مانا به انتظار ِ کسی جان ِ دردمند
می سوخت در تنور ِ فرزونده ی نیاز

" این کیست ، اینکه در خم ِ آن گیسوی ِ بلند
نادیده ، بسته گردن ِ جانم ز دیر باز ! "

جغدی کشید شیون و گفتی غریو ِ مرگ
پیچد در سراسر ِ ویرانه های دشت

وانگاه از درون ِ یکی سهمگین مغاک
بانگی دُرُشتناک

چون بانگ بهمنی که در افتد ز کوهسار
یا معبدی کهن که فرود آیدش حصار

یا تندری شگفت
آمد به گوش و خاست زنی مرده از مزار !

گیسو فشاند مست و چو یاری به انتظار
هر سو به دشت ِ خفته بکاوید و خیره گشت

بر من فکند چشم و تو گفتی از آن نگاه
بس چشمه های مهر

جوشید از نهانگه ِ این جان ِ پر گناه
" این اوست ، اوست کز پس ِ بس قرن ِ دیرپای

بگشاده چهره بر منو بشکفته زین مزار !
این آشنای ِ جان ِ من آن نقش ِ آرزوست

کاین جان ِ پاکدوست
بسیار گشت و باز ندیدش به روزگار !

زن ، نرم پیش ِ من شد و من در شرار ِ شوق
آغوش ِ آتشین بگشودم بر او ز مهر

لیک از فسون ِ پنجه ی آن عشق ِ گور خیز
سوزان و دردناک

پاشید پیکرم چو کلوخی گران به خاک
او تافت روی و روح ِ من اندر پیَش خموش

می رفت بر کرانه ی آن شیب ِ دوردست
باز ایستاد ناگه و پس در یکی مزار

گوری غمین و تار
لختی فکند چشم و به من گفت اشکبار :

" کاین استخوان ِ توست کز آن روزگار ِ دور
بر جای مانده در دل ِ این سالخورده گور ! "

" ای بس شبان ، که تنگ بدین پیکرت ز مهر
افشرده ام به سینه در آن ژرف روزگار

وین جان ِ بی قرار بازت چو دیر باز
پر شور ، می پرستد و می جوشد از نیاز !"

من تافتم به پیکر و آن تخته بند ِ مرگ
آن استخوان سرد

در تیره جای ِ خویش بجنبید و جان گرفت
آویختم در آن مه و لختی نرفته باز

بنشست ماه و دامن از آن خاکدان گرفت
ز آن پس ، ندانم آنچه به ما رفت تا به روز

این دانم آنکه او شد و خورشید شد فراز
من ، مست و هوشباخته از سرگذشت ِ دوش

در پای آن کلوخ ِ پریش آن تن ِ خموش
در هیکل ِ شگفت ِ مغی مات و بیمناک


باز ایستاده بر سر ِ

 آن پشته های خاک

 

فریدون توللی

http://gtalk.ir/thread187195-3.html

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر چهارم, | بازديد : 473