تبلیغات اینترنتیclose
مریم : در نیمه های شامگهان ، آن زمان که ماه ( فریدون توللی)
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

مریم

 

در نیمه های شامگهان ، آن زمان که ماه
زرد و شکسته ، می دمد از طرف ِ خاوران

استاده در سیاهی ِ شب مریم سپید
آرام و سرگران

او مانده تا که از پس ِ دندانه های کوه
مهتاب سرزند ، کشد از چهر ِ شب نقاب

بارد بر او فروغ و بشوید تن ِ لطیف
در نور ِ ماهتاب

بستان به خواب رفته ومی دزدد آشکار
دست ِ نسیم ، عطر ِ هر آن گل که خرّمست

شب خفته در خموشی و شب زنده دار ِ شب
چشمان مریم ست

مهتاب ، کم کمک ز پس ِ شاخه های بید
دزدانه می کشد سر و می افکند نگاه

جویای مریمست و همی جویدش به چشم
در آ شب ِ سیاه

دامن کشان ز پرتو ِ مهتاب ، تیرگی
رو می نهد به سایه ی اشجار ِ دوردست

شب دلشکست و پرتو ِ نمناک ِ ماهتاب
خواب آورست و مست

اندر سکوت ِ خرم و گویای بوستان
مه موج می زند چو پرندی به جویبار

می خواند آن دقیقه که مریم به شستشوست
مرغی ز شاخسار

 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر اول, | بازديد : 596