تبلیغات اینترنتیclose
فردای انقلاب : شیپور ِ انقلاب ، پرجوش و پرخروش(فریدون توللی)
پیچک ( فریدون توللی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 بهمن 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

فردای انقلاب

 


شیپور ِ انقلاب ، پرجوش و پرخروش
از نقطه های ِ دور ، می آیدم به گوش

 می گیردم قرار ،می بخشدم امید
 می آردم به هوش

فرمان جنبشست ، هنگامه ی نبرد
 غوغای ِ رستخیز، روز ِ قیام مرد

 جان می پرد ز شوق ، خون می چکد ز چشم
دل می تپد ز درد

در تیره جنگلی ، انبوه و دوردست
 بر طرف ِ کوهسار ، در پای ِ رود ِ مست

ناچیز کلبه ایست ، برپا ز دیر باز
دیواره پرشکست

بر شاخی از بلوط در آن مکان ِ تنگ
آویخته ز سقف ، وارون ، یکی تفنگ

قنداقه پر غبار ، وزگشت ِ سال و ماه
 بی نور و تیره رنگ

این همدم ِ منست ، کز روزگار ِ پیش
بیکار مانده است ، بر جایگاه ِ خویش

 از جنگ و از شکار ، محروم و بی نصیب
 افزوده تیرگیش

شیپور ِ انقلاب پرجوش و پرخروش
از نقطه های ِ دور ، می آیدم به گوش

 می گیردم قرار ، می بخشدم امید
 می آردم به هوش

اندر پیش ز دور ، فریاد ِ توده ها
آید به دست ِ باد ، بر گوش ِ من رسا

 غوغای ِ کارگر ، هورای ِ زنجیر
 فریاد ِ بینوا !

لختی به جای ِ خویش ، می ایستم خموش
وانگه دوان دوان ، خون در رگم به جوش

 زی کلبه می دوم ، سوی ِ تفنگ خویش
 می گیرمش به دوش

 پاکیزه می کنم ، قنداقه اش ز خاک
گردش به آستین ، سازم ز لوله پاک

پس بر کمر ز شوق ، بندم قطار ِ خویش
 کین جوی و خشمناک

انبوه توده ها ، فریاد ِ مرده باد
نزدیک می شوند ، آماده ی جهاد

 غرنده همچو سیل ، کوبنده همچو پتک
توفنده همچو باد !

 من بی خبر ز خویش ، سرمست و بی قرار
 در پیش ِ آن گروه ، جویای کارزار

خوش ، می دوم دلیر ، کز روزگار ِ خصم
 خوش برکشم دمار

 فریاد می کشد ، پس با سر سپید
 پیری از آن گذوه ، با قلب ِ پر امید
 ای یاوران به هوش ! ای همرهان به پیش !

 دشمن ز ره رسید !
 سر نیزه های خصم ، در نور ِ آفتاب

 رخشد همی به چشم ، چون موجها بر آب
 نیروی ِ دولت است ، این لشکر ِ عظیم
سرکوب ِ انقلاب

 رگبارهای تیر ، ناگه ز هر دو سو
 بارد به رهگذر ، ریزد ز بام و کو

غلطم ، من از میان ، در حمله ی نخست
 در خون خود فرو

 انبوه ِ منقلب ، کینخواه تر شود
 جوشد به کارزار ، همراه تر شود

 آرد چنان هجوم ، ریزد چنان به خاک
تا چیره ور شود

 فردای انقلاب ، بر صحن ِ کارزار
نیمای ِ من مرا می جوید اشکبار

من مرده ام ولی ، شادم که صد چو او
 شادند و کامکار
 

 

فریدون توللی

برچسب ها : ,

موضوع : اشعار توللی دفتر هفتم, | بازديد : 656