پیچک ( فریدون توللی )

شعر و ادب پارسی

عناوین مطالب
- شبگیر ! : شبانگه که مرغابی ، از مهر ِ جفت (فریدون توللی )
- دوزخ جان : اندک اندک ، سال عمرم، دود شد (فریدون توللی)
- بیگانه ! :: درافتاده ، بر دشت ِ پنجاه و اند (فریدون توللی)
- اوج ِ درد ! : فرخای ِ هستی ، درین سال ِ عمر (فریدون توللی )
- جام ِ عمر : من آن پیرِ پیمانه گیرم، که نیست(فریدون توللی )
- گم کرده عمر : بس که این هنگام و این هنگامه ماند (فریدون توللی)
- پیشک ! : خوش بود خاطرم به تماشای ِ بودنش(فریدون توللی)
- کهربایی چشم ِ من : کهربایی چشم ِ من بود ، آنکه مرد (فریدون توللی)
- تازیانه ای بر خویش! : به پنجاه و شش سالگی ای دریغ (فریدون توللی)
- بهمن : بهمن به سپید جامه ، رهپویان (فریدون توللی )
- شکفته بهار! : کنون که با همه هستی، روانه ی عدمی(فریدون توللی)
- پاسخی بر شکوه ی دوست : ای بی نیاز با خبر از بی نیاز ها (فریدون توللی)
- فردای انقلاب : شیپور ِ انقلاب ، پرجوش و پرخروش(فریدون توللی)
- تفته جان : شب چو زان افسون ِ خوش ، در خفتگان (فریدون توللی)
- غزل : در غزل ، هرواژه را از گفت ِ مردم " راه نیست (فریدون توللی )
- ایرانشناس : به لوحی گرانمایه ، بر تخت ِ جم (فریدون توللی)
- بازگشت : تا بازگشت ِ ما همه باشد به سوی ِ تو (فریدون توللی )
- ناودان : چون در شب ِ سرد و تیره بارد (فریدون توللی)
- سوگند : مصّدقا! چه ستم ها ، که بر تو رفت و ، نرفت (فریدون توللی)
- سیب افلاطون !: وقت ِ جان دادن ، افلاطون را به دست (فریدون توللی )
- جستم و نعره بر زدم : عاشق دلفسرده ام آتش ِ جان ِ من چه شد ؟(فریدون توللی )
- ای که گویی : " داریوشم ، کورشم ، نوشیروانم (فریدون توللی )
- خاکبوس : به دیده ، سرمه کند ، خاک ِ آستان ِ رضا را (فریدون توللی)
- جام ِ عمر : من آن پیر ِ پیمانه گیرم ، که نیست (فریدون توللی)
- فرزند : بر خون جگری ، چند کشم پرده ، ز لبخند (فریدون توللی)
- اندرز ِ سوختگان : ترسم ز فرط ِ شعبده ، چندان خرت کنند (فریدون توللی)
- عمر ِ ما : گردبادی تیره ، بر صحرا گذشت (فریدون توللی )
- جوانه : ای دل ! هوای گرم ِ گریزت ز خانه چیست (فریدون توللی)
- ای وسوسه !: امشب ، همه اشکم ، همه رشکم ، همه دردم (فریدون توللی )
- پاییز : دوش ، از دل ِ شوریده سراغی نگرفتی(فریدون توللی )
- سوگند : گرانبار شد ، گوشم از پند ها (فریدون توللی )
- گنهکار : دل ِ من ، چنگ ِ افسونست و هر عشق (فریدون توللی)
- دره ی مرگ : دور شو ! دور ازین راه تباه !(فریدون توللی )
- کوی مردگان : بگذار و بگذر از سر ِ این راز ِ سینه سوز ( فریدون توللی )
- دخمه ی راز : پنهان به کنج ِ کشور ِ هستی(فریدون توللی)
- مرگ ِ عفیفی : یادت به خیر ، ای پدر ، ای رهبری که مرگ (فریدون توللی)
- شعله ی کبود : در چشمت ای امید ، چه شبها که تا به صبح (فریدون توللی )
- ناپایدار : می خواند و سایه های گریزنده ی خیال (فریدون توللی)
- پیشواز ِ مرگ : ای داد ! چهر عمر غبار ِ زمان گرفت (فریدون توللی)
- هوسناک : شب ، سرزده از خاور و گیسو بُن ِ خورشید (فریدون توللی )
- پندارها : پنداشتم که این دل ِ غم فرسود (فریدون توللی)
- کارون : بلم ، آرام چون قویی سبکبار (فریدون توللی )
- ویرانه ی امید : به ناز ، تکیه بر آرنج و سر خمیده به دست (فریدون توللی)
- ناآشنا پرست : در سنگلاخ ِ تیره و تاریک ِ زندگی (فریدون توللی)
- آرزوی گمشده : ماه ، دل افسرده ، در سکوت ِ شبانگاه (فریدون توللی)
- اندوه ِ شامگاه : کیست این مرده که در روشنی ِ شام گهان (فریدون توللی)
- دور : دور ، آنجا که شب فسونگر و مست (فریدون توللی)
- باستان شناس : در ژرفنای خاک ِ سیه ، باستان شناس(فریدون توللی)
- سایه های شب : جغد می خواند و کابوس ِ شب از وحشت ِ خویش(فریدون توللی)
- مهتاب : در زیر ِ سایه روشن ِ ماه ِ پریده رنگ (فریدون توللی )
صفحه قبل 1 2 صفحه بعد